Federatie

Pastorale eenheid

St.-Willibrordus Neerpelt


Zorgen voor iemand

 

Als mensen je vragen: hoe gaat het met je?, verwachten ze eigenlijk maar één antwoord: goed. Een nietszeggend antwoord op een vrijblijvende vraag.

Als je zegt dat het niet goed met je gaat, of dat je je niet zo goed voelt, dan weten de meeste mensen plots geen raad met je antwoord. Je doorbreekt het beleefdheidspatroon en doet een beroep op hun medeleven. Dan moet ik denken aan Jezus: als Hij iemand ontmoette, vroeg Hij zelden: hoe gaat het? Maar wel: wat kan ik voor je doen?

Een verrassende vraag waarbij je je als mens ten volle voelt aangesproken, je weet dat die andere je nabij wil zijn, hoe je je ook voelt, en bovendien alles wil doen wat binnen zijn bereik ligt om je weer gelukkig te zien.

Dát is zorgen voor… Zorgen voor jezelf, je gemeenschap, je natuur, je cultuur, je omgeving, maar vooral voor je naaste. Zorgen, zo staat in het woordenboek, is ‘toezien en moeite doen dat iets gebeurt of onderhouden wordt, zorg dragen voor, zorg hebben voor, waken over. Voortdurend en toegewijd in de weer zijn voor anderen, iemand onder zijn hoede nemen.’

Houden van is zorgen voor en denken aan. Zorgen voor, is een heuse barmhartigheid.

Het woordje ’barm komt van een hebreeuws woord dat ‘baarmoeder’ betekent. Een baarmoeder biedt negen maanden lang bescherming aan het ongeboren kind. En hier draait het om; een zekere bescherming bieden.

Zalig die zorg dragen voor hun medemensen zoals een moeder zorg draagt voor het kind.

Zalig zij die tijd noch moeite sparen om te zorgen voor hun naaste.

Zalig zij die gul delen met mensen die het nodig hebben.

Zalig zij die zich inzetten om mensen te dragen en te koesteren, om mensen opnieuw wat warmte en vreugde te geven die het nodig hebben.
God is dé barmhartige. In het zorgen en dragen, in het liefkozen van mensen komt Hij ons heel dichtbij. Wij kunnen het ook doen. Probeer het eens.

 

Ga gewoon zoals je bent. Ga met mensen praten. Ga zieke mensen helpen. Ga arme mensen moed inspreken. Ga verdrietige mensen troosten. Ga maar. Je kunt het proberen. En iedere morgen vraag je aan je partner, je ouder, je kind, je naaste,....: ‘Wat kan ik voor je doen?’
Kom daarna terug om te vertellen hoe het is gegaan, hoe goed het je deed. Het is een klein begin, maar dat groeit nog, vast en zeker.


Eveline Lemmens

Beste Neos lid,


Wij nodigen U uit op de causerie van 07 november 2019. 

“ Zeven miljard mensen op aarde“ 

De heer Danny De Keyzer, voormalige inkoopmanager van Euromold Alcatel , bespreekt de groei van de wereldbevolking en de gevolgen die we daarvan mogen verwachten. 

- Waar wonen die 7 miljard mensen ! 

- Wat doen die !  

- Hoe zit het met gelijkheid ! 

- Kan de aarde dit aan en wat is haar maximale draagkracht !  

Hij schetst een beeld van de ontwikkelingen van de laatste 100 jaar en wil trends aantonen die een beeld vormen van wat we kunnen verwachten voor de toekomst.   

Een boeiende materie voor iedereen !  

Deze causerie gaat door in zaal De Peel, Norbertinessenlaan te Pelt, en zal aanvangen om 14.30u.

Wij bieden u dit aan voor 7.00€ voor Neos-leden. Breng gerust ook anderen mee die interesse hebben, zij betalen 10.00 €. 

Een tas koffie en iets lekkers zal er zeker ook zijn. 

Van harte welkom,    

De stuurgroep

Op donderdag 24 oktober,21 november en 05 maart 2020 organiseren wij nieuwe bowling wedstrijden met opnieuw als inzet de wisselbeker “ Louis Kwanten ”. We vertrekken telkens om 13.30 uur aan het Glazen Huis, Bermstraat te 3910 NEERPELT naar Antares, het Lommelse bowlingparadijs, waar we om 14 uur verwacht worden. We hebben 4 banen gereserveerd.

Wil je de uitdaging aangaan om mede te dingen naar de begeerde wisselbeker schrijf je dan in door voor 20 oktober 5 euro per deelnemer per activiteit over te maken op onze rekening BE18 2350 2933 8165 van Neos Pelt, Vrankenweg 30 te 3910 Pelt.

NEOS “Wij gaan naar Brussel allemaal, wij gaan…….””.


Op de eerste donderdag van oktober van dit jaar trok Neos-Pelt met 47 personen per bus naar onze hoofdstad.

Zoals gemakkelijk te voorspellen viel, geraakte  de arme bus niet  zonder gevoelige vertraging op haar bestemming.

Niet gezeurd, rond  11u45 konden we de bus verlaten om onder begeleiding van een ervaren gids  te voet een stukje Brussel met de historische achtergronden te verkennen . Na de lunch begon de groep  onder leiding van een ter zake zeer goed beslagen vrijmetselaarsgids, aan een bezoek van de “tempel” en het museum van de loge. 

Gedurende meer dan twee-en-half uur werden we geïnformeerd over de geschiedenis, de organisatie en de werking van deze instelling  die zoals algemeen bekend de naam heeft zich nogal te hullen in stilzwijgen. Het moet gezegd dat dit bezoek bij velen van de aanwezigen toch heel wat verduidelijkte en heel wat verkeerde  opvattingen  deed verdwijnen. Volgens de gids is het doel van de loge in enkele woorden samen te vatten, t.t.z.  een gedachtegoed uitdragen dat, zonder dogma’s, mensen (oorspronkelijk alleen mannen)  verenigt die zichzelf en de maatschappij  proberen te verbeteren. Ook de verhouding tot de religie is per land verschillend en is bij hen veel minder belangrijk  dan algemeen aangenomen. De symboliek, met vooral  symbolen uit de bouwactiviteit , heeft niet steeds de betekenis die door ons algemeen bekend is. Traditie speelt wel een belangrijke rol. Ook kregen we de indruk dat de laatste jaren de openheid naar de maatschappij fel vergroot is. Er werd  op gewezen dat de loge ook bepaalde maatschappelijke projecten steunt maar anders te werk gaat dan bvb service-clubs. Ook over het ontstaan van deze instelling hadden velen een heel andere opvatting. De gids benadrukte dat het ontstaan van de loge niets te maken heeft met de bouw van de kathedralen  in de middeleeuwen.

Als laatste onderdeel van het Brusselbezoek had een geleide tocht plaats doorheen de lokalen van het befaamde opera- en danstheater “de Munt”. We leerden hier het verschil in behandeling kennen tussen de “gewone mensen” en de beter gesitueerden in het Brussel van de negentiende eeuw. Ook kregen we  allerlei informatie over september 1830 en de opvoering van “De Stomme van Portici”, de voorstelling die een belangrijke wijziging meebracht aan de gemeenschappelijke geschiedenis van de “Lage Landen bij de Zee”. We kregen toegang tot allerlei  lokalen van deze instelling, kregen hierover informatie en konden een blik werpen op de  werking achter de schermen. De totale  groep vond het meer dan de moeite waard. Terwijl de reizigers onderweg genoten van een “poetzekske” met sandwiches en een koek, bracht de buschauffeur iedereen  op het afgesproken uur veilig en wel thuis. We hadden weer veel gezien, gehoord en geleerd!

Verkoop Kalenders “Bond Zonder Naam “ 2020


Ook dit jaar zijn het weer prachtige kalenders van Bond zonder Naam, om een

gans het jaar van te genieten !

De kalenders worden verkocht in de kerken van:

Grote-Heide: Zondag 27 oktober voor/na de viering van 9.30u.

Boseind : Zaterdag 2 november voor/ na de viering van 18 u.

Herent : Zondag 3 november voor/na de viering van 9.30u.

Neerpelt-Centrum : Zondag 3 november voor/na de viering van 11 u.

Prijs: 12 Euro

Dank bij voorbaat !


Weekend van 19 en 20 oktober 2019: Missiezondag


Kerk heet missie. Dit Pauselijk Missiewerk (Missio) wil over heel de wereld – ook in de missielanden – geld inzamelen opdat de Kerk zich zou kunnen verspreiden en gedijen. Met weinig middelen kunnen de missionarissen heel veel verwezenlijken, mede dank zij de inzet en het enthousiasme van de jonge kerken. Hoewel onze eigen missionarissen ons na aan het hart liggen, willen wij door deze collecte juist die missionarissen steunen die geen thuisland hebben en die voor hun werk alleen kunnen rekenen op dit pauselijk missiewerk.


VOORSTELLING BOEK God spreekt in de stilte van het hart


Van Emilio Grasso actief als parochiepriester in Paraguay en stichter van de Gemeenschap Redemptor hominis, wil ons aanwijzingen geven om in stilte naar het Woord van God te luisteren.

In een werkelijkheid waarin wij door zoveel geluiden en lawaai worden verdoofd, is het zoeken naar stilte een voorwaarde om naar God te luisteren die ons op onze weg begeleidt.

Maria is voor ons een voorbeeld van echt luisteren. Ze laat ons zien hoe zich vanuit haar innerlijke stilte de menswording van het Woord heeft kunnen verwezenlijken.

Toen paus Franciscus het over Maria had, zei hij dat zij ‘met de stilte het mysterie dat zij niet begreep, heeft bedekt. En met de stilte heeft zij het mogelijk gemaakt dat het mysterie kon groeien en bloeien en daarmee allen een grote hoop bracht.’

Alleen na in de stilte van ons hart te hebben geluisterd naar het Woord dat ons wordt verkondigd en na het te hebben overwogen, kunnen wij ertoe komen woorden uit te spreken die echt uitwerken. Woorden die in werkelijkheid worden vertaald en die het ons geloof mogelijk zullen maken de onverwachte vrucht te kunnen dragen die voortkomt uit de echte wil van God.

Zuster Anna Maria komt het boek voorstellen.

Het boek wordt aangeboden aan 10 euro. De opbrengst is bedoeld als steun voor de missie in Paraguay (Zuid-Amerika) en Kameroen (Africa).

 

Hoe schoon!

Een mooi stukje natuur. Een pracht van een baby. Een ontroerende foto. Hoe dikwijls zeggen we: Hoe schoon. Maar... Wat is schoonheid? Wat ik mooi vind, hoef jij niet mooi te vinden. Wat jij mooi vindt, hoef ik niet mooi te vinden. Schoonheid is heel persoonlijk. Schoonheid heeft met smaak te maken. En smaken van mensen kunnen verschillen. En verschil mag er nu eenmaal zijn.
Schoonheid begint vanbinnen, diep in jou. Je begint met iets te bewonderen, een kunstig beeld, een schilderij, een foto, een zanger, beeldhouwwerken, enz. Hierdoor raak je gefascineerd, en deze fascinatie gaat verder en verder, en zo wordt jij als persoon geabsorbeerd door die schoonheid.

Schoonheid maakt jou wie je bent. Schoonheid maakt dat de innerlijke ik gevangen wordt in het uiterlijke ik. Je lichaam en je geest versmelten, bij het aanschouwen van zoveel moois. En hierdoor herken je jezelf. De waarde van deze menselijke ontwikkeling is als het ontstijgen van het uiterlijke om naar het innerlijke zijn te verschuiven. Je kan iets fijn of leuk vinden, totdat je het echt mooi vindt, en er meer en meer van verlangt. Schoonheid vanbuiten naar schoonheid vanbinnen.

Iets mooi vinden, doe je eerst met het verstand, dan met de geest, dan met het hart. Je ‘verinnerlijkt’ als het ware. Je verstand is zoals je hart, je intuïtie is als je hart. Er is een poëtische kant binnenin jou. Zo kan je jezelf verrijken en verdiepen én je geest uitbreiden.
Je innerlijke kan je verdiepen door afstand te scheppen van alles rondom je, dat geeft je het gevoel dat er meer ruimte is tussen het uiterlijke en het lichamelijke, en dat wat naar binnen toe ligt.

Godsdienst vertelt hoe je kan denken en doen.
Echt luisteren met je hart is je letterlijk én figuurlijk een trapje hoger in het geloof bevinden.
Hoe schoon is dan het geloof...


Eveline Lemmens


Beste,


De herfsttijd is het geknipte seizoen om een natuurwandeling te maken. Vandaar dat wij op  WOENSDAG 16 OKTOBER 2019, 14u00  een, door natuur- en klimaatgidsen geleide bos- en landwandeling organiseren. We gaan dit keer niet zo ver weg en zoeken het in onze eigen contreien. We wandelen namelijk doorheen het natuurgebied Kolisbos in het zuiden van onze eigen gemeente.

We verzamelen ons, via eigen vervoer,  aan de brandtoren, duidelijk van ver te zien, die zich bevindt aan de Torenstraat, in het verlengde van de Herentstraat. Van daaruit zullen dan twee gekwalificeerde natuur- en klimaatgidsen, ons niet alleen de weg wijzen maar ook informatie bijbrengen over de op natuur en klimaat betrokken bijzonderheden  van het hoogstgelegen gehucht van Pelt.

We verwachten alle ge-interesseerden tegen 14u00 bij deze toren zodat we aansluitend met twee groepen (groep I voor  3,5 km, groep II voor 5.0 km) kunnen vertrekken en zodoende gezonde bos- en landlucht kunnen inademen. Einde van de tocht is voorzien tegen 16u30 zodat we ons dan kunnen verzamelen om tegen 17u00 aan te komen in het College in de  Stationsstraat, waar ons, naar goede jaarlijkse gewoonte, een verse, gezonde broodmaaltijd wacht (parkeren kan op de speelplaats).

Voor de goede gang van zaken vragen wij je vooraf als deelnemer te melden, ten laatste op 10 oktober e.k.. Dat kan, door samen met één der onderstaande codes, over te schrijven op de rekening van NEOS-Pelt BE18 2350 2933 8165.

A: p.p. € 20 je wil meedoen aan de wandeling EN aan de broodmaaltijd, ofwel

B: p.p. € 5 je wil enkel meedoen aan de wandeling in Kolisbos, ofwel

C: p.p. € 15 je wil enkel meedoen aan de broodmaaltijd in het College.

Misschien genieten we op 16/10 van de “indian summer” van 2019, ofwel, is er die niet geweest of  al lang voorbij, dan genieten we van de typische herfstgeuren en –kleuren. Ingeval van nog een ander weertype  voorzien we  best regenkleding en stevige, waterdichte schoenen/laarzen.

Iedereen, ook niet-leden, zijn van harte welkom (niet-leden betalen € 5 per code meer).


De stuurgroep.


NEOS-Pelt


Op een zonnige zondagmorgen vertrok een 45-koppig NEOS-Pelt gezelschap per toerbus voor een vijfdaagse trip naar één van de niet zo verafgelegen streken van Frankrijk waarvoor heel wat historische discussies, internationale verdragen en bloedige krijgsverrichtingen hebben plaatsgevonden:  de Elzas, met natuurlijk als “speciale attractie” Straatsburg met onze Europese instellingen.

Een vaste, bekwame gids begeleidde ons vanaf het thuisfront tot doorheen  de ganse regio. Er valt op te merken dat de weergoden ons zeer gunstig gezind waren. De personen zonder regenjas hadden, deze keer, groot gelijk. 

In de  Elzasser dorpen en steden, groot en klein, zoals bijvoorbeeld Colmar en Riquewihr, konden we werkelijk de heel verscheiden invloeden zien van de Latijnse en Germaanse beschavingen. Het duurt even vooraleer je gewend zijt aan de typische Duits uitziende huizen, voorzien van Franse namen.

Ook een versterkt  kasteel, Haut Koenigsbourg,  werd bezocht. Kastelen zijn, gezien de geschiedenis, ook bijna vast onderdeel van het mooie landschap, evenals de wijnvelden. Het spreekt van zelf dat we culinair ook niets te kort kwamen.

Het hoogtepunt van de reis vormde het bezoek aan  het Europees parlement. We werden om 11u00 binnengelaten, alles gepaard met de nodige veiligheidscontroles  natuurlijk, en één uur geïnformeerd over de werkwijzen van de instelling. Vervolgens mochten we een uur in de grote “arena” doorbrengen, de ruimte waarin de 705 volksvertegenwoordigers zitting hebben. Per toeval konden we (we misten de echte stemming) nog meemaken hoe verschillende sprekers tegenover de Brexit, (meer bepaald de no-deal-brexit) stonden. Hierbij viel vooral de belangrijke rol op van de tolken .

 Het bezoek maakte in elk geval duidelijk dat deze instelling, ook voor ons, zeer belangrijk is. Het kan zijn dat de meeste mensen van onze groep meer Europeeër geworden zijn na het zien van het reilen en zeilen, de werkwijze en de prachtige locatie, maar dit blijft uiteraard een persoonlijke opvatting.

De laatste dag bezocht het NEOS-gezelschap de mooi antieke stadskern van  Straatsburg. De laatste maaltijd aldaar was een typisch Elzasser hutsepot, zodat we zonder honger en met een goed gevoel, vermoeid maar tevreden,  de tocht naar de eigen Pelter omgeving  konden aanvatten.

neos Elzas1
neos Elzas2


Kip met curry

 

In het weekend wordt het al eens gedaan: een take away meal ergens uithalen: een kebab bestellen of bij de chinees iets afhalen. Bijna iedereen lust dit wel graag.

Dit is het verhaal van ons multi-cultureel leven: we leerden de cultuur van andere mensen van ver weg te begrijpen en omarmen. Jaren geleden reeds brachten mensen van ver weg andere smaken mee naar onze tafels. Wij worden aangetrokken door hun kleuren op het bord, door hun hete kruiden en smaken. We houden van het vonkje gevaar dat er soms op ons bord ligt. Denk aan een hete curry. Een intrigerende smaak, kleurrijk, extra ordinair. 

Zonder de invloed van deze immigranten hadden wij dit eten niet, en waren dingen heel anders...

Bij de Chinees haal je Peking duck, babi pangang, bami.. de originele recepten werden verwesterd want wij waren niet gewend aan die originele smaken. Wij hebben zoveel smaken van zoveel culturen in ons land en op ons bord. We kunnen rond de wereld gaan in één week.

Thaise eethuizen, sushi bars, e.a. zijn meer en meer in opkomst. De verscheidenheid in eten moet er zijn. Zo is er ook een verscheidenheid in het geloof. Wat zou er gebeuren als je proeft van een curry?  Curry proeft sterk en heeft een on-Belgische smaak. Hoe heet mag jouw curry zijn? Of prefereer jij liever een milde curry? Of maak je je curry soms zelfs met een zoet appeltje erin en wat gesuikerde ketchup? Kip madras, kip masala, kip korma, er zijn zoveel variaties om kip curry te maken. Verbrand je je tong? Of is het zo lekker dat je meteen daarna nog een portie wilt?

Curry eten gaat eigenlijk niet om de hete curry. Curry eten gaat over smaken, over veel verschillende smaken.

Net zoals met het geloof. Waarom niet proeven van andere geloven? Op zoek gaan naar de bedoeling, de betekenis van het Boeddhisme, of de Islam, of naar het Jodendom. Ervan proeven en ondervinden, net als met het eten. Door ondervinding kan je in gesprek gaan erover. Want zolang je blijft zoeken naar nieuwe smaken, naar betekenissen van verschillende geloven, word je een groeiend mens. Je eigen visie in vraag stellen doet groeien. Zo kan je groeien in geloof. En dat is wat Jezus ons vraagt: “Zoek en je wordt gevonden. Klop op de deur en die zal opengaan.”


Eveline Lemmens


Beste Neos lid,

 

Wij nodigen U uit op de eerste voordracht van het nieuwe werkjaar, op 10 oktober 2019.

                                    “ Als doden een gezicht krijgen “

De heer Joan De Winne, jarenlang leidinggevende binnen het team voor slachtofferidentificatie van de federale politie, zal ons een inkijk geven in de moderne technieken van forensisch onderzoek.

Hij was in het nieuws bij de ramp van de “ Herald of free Interprise “ en leidde ook de graafwerken naar de slachtoffers van Dutroux.

Samen met zijn team denkt hij niet in termen van oorzaak of schuld, hij doet appel op ieders aandeel en medeverantwoordelijkheid om de waarheid te achterhalen.

 

Een trieste maar boeiende materie !!      

 

Deze causerie gaat door in zaal De Peel, Norbertinessenlaan te Pelt,en zal aanvangen om 14.30u.

Wij bieden u dit aan voor 7.00€ voor Neos-leden. Breng gerust ook anderen mee die interesse hebben, zij betalen 10.00 €.

Een tas koffie en iets lekkers zal er zeker ook zijn.


Van harte welkom,

De stuurgroep


Van ongeduld naar geduld

 

Een lange rij aan de kassa. De bus die niet opdaagt. Constant de smartphone gebruiken. Is alles dan zo dringend? Vroeger vertelden we thuis aan elkaar wat we die dag hadden meegemaakt. Nu moet alles per direct en ook onmiddellijk. Vroeger keken we lang uit naar iets nieuws, nu kan alles online besteld worden en morgen thuis geleverd. Het gaat niet om de tijd die je verliest als je moet wachten, het gaat om de ergernis die je voelt tijdens het wachten.

Ongeduld maakt dat een mooie zonsondergang wordt gemist. Ongeduld maakt dat je op je eigen grenzen stoot.

 

Het woord ‘geduld’ komt van het Oudhoogduitse ‘dulten’, wat ‘dragen’ betekent, en hangt samen met het Latijnse ‘tolerare’, wat ‘tolereren’ betekent. Afwachten. Verdragen. Verdragen dat het langer duurt dan men dacht. Geduldig afwachten is uit de mode. Geduld hebben is soms meer dan verdragen dat iets lang duurt. Het kan lang duren voordat je bereikt wat je wilt, maar je blijft ondertussen wel alert bezig. Je richt je aandacht niet meer op het hebben alleen.

 

Geduld hebben betekent kunnen wachten. Dat is niet altijd vanzelfsprekend. Niet voor kinderen, noch voor volwassenen. Geduldig kunnen toezien tot zich een oplossing aandient is soms een hele opgave. Een oplossing willen we dadelijk zien. Het duurt te lang voordat een struik voluit gegroeid is. Een weekendje weg of een vakantie moet meteen geboekt worden.

Conflicten in het huwelijk laten zich niet altijd of altijd vlug oplossen. Ook daar is het nodig geduldig vol te houden in een pijnlijke situatie die niet snel te veranderen valt. Door prestatiedruk op het werk en in leefomgevingen wordt er wel eens over het hoofd gezien wat er langzaam in mensen rijpt. De innerlijke ontwikkeling heeft tijd nodig. Groei heeft tijd nodig.

 

Geduld hebben wil niet zeggen, alles door de vingers zien wat veranderd kan en moet. Maar men mag ook geduld hebben met zichzelf en met een situatie die niet veranderd kan worden en die eerder opgewekte gelatenheid vereist.

Als mijn ouders zeggen: ‘Vroeger, toen…’ dan rollen mijn volwassen kinderen met hun ogen, als om te zeggen: ‘Daar gaan we weer.’ “Vroeger is al lang voorbij”, zeggen ze dan. Maar ik vraag me af: was de omgang met elkaar vroeger niet beter? We verborgen ons niet achter het scherm van een mobieltje, zoals in een wachtkamer bij de huisarts. Vroeger hadden we nog tijd om een praatje te slaan, zomaar, omdat het kon. We waren niet constant ieder apart met zijn mobiel toestel, bezig om iets op te zoeken of te weten te komen. Over zichzelf of over de anderen, want daar hebben we nu Instagram of Facebook voor.

 

In het geduld neemt ook de tijd een belangrijke plaats in. We gunnen onszelf en anderen de tijd, zodat er iets kan veranderen. Geduld is nodig bij ziekte. Ook die laat zich niet altijd en  onmiddellijk onder controle krijgen. Het vermogen iets uit te houden, neemt tegenwoordig meer en meer af. Geduldig volhouden, eronder blijven, volharden, dat zijn deugden die tegenwoordig nog maar weinig van tel zijn. En toch hebben we ze bitter nodig als we problemen de baas willen worden en de problematiek van onze wereld hoopvol willen overwinnen.

Zijn we bang geworden om een praatje te slaan? Bang om elkaar in de ogen te kijken? Want we hebben geen tijd meer?


Laat ons hopen dat we meer en meer de kracht krijgen iets geduldig te doorstaan, en het vertrouwen zullen hebben dat er verandering komt. Het maakt niet uit hoeveel fouten je maakt in geduld oefenen. Je bent iedereen die niets probeert ver vooruit. Het leven gaat niet over wachten tot de storm voorbij is, maar leren dansen in de regen. Laat ons hopen dat het geduld je leert dat je kan wachten. Als je elke ochtend wakker wordt met het idee dat je iets moois gaat overkomen die dag, dan zal je zien dat dit vaak klopt.

Geduld is een mooie deugd.

Geduld is de tweelinghelft van de hoop.

Geduld is de kunst van het hopen.

Geduld is het beste gebed…

 

Eveline Lemmens


De zoektocht


Iedereen is op zoek naar geluk, naar een diepere spiritualiteit. Als je een boekenwinkel binnen loopt zie je op de voorste tafels dikwijls boeken over mindfulness liggen, met titels als ‘Hoe gelukkiger worden”. Blijkbaar zijn wij mensen niet gelukkig genoeg. Vele schrijvers willen via hun boek vertellen hoe we gelukkiger kunnen worden. “Mindfulness vindt zijn oorsprong in boeddhistische meditatietechnieken. In plaats van voortdurend toe te leven naar doelen die ver in de toekomst liggen, leer je met een milde open aandacht aanwezig te zijn bij wat nu is”. Dit staat te lezen op de achterkant van het boek van Edel Maex: ‘Mindfulness, In de maalstroom van je leven’. Of het boek van Eckhart Tolle: ‘De kracht van het Nu. Gids voor een bewust en gelukkig leven.’

 

Bijna iedereen is op zoek naar verdieping, naar meer willen weten over het leven. Is het niet in boeken dan is het in yoga, Thai Chi, fitness, mindfulness, in het Boeddhisme, of in andere meditatietechnieken. Dit zijn nieuwe of andere vormen van ‘geloven’.

Eigenlijk zit dit alles in het christendom verweven. Het zit reeds allemaal in onze eigen oude vertrouwde religie.

 

Op hun zoektocht naar geluk slaan mensen soms het verkeerde pad in en zoeken waar het niet te vinden is. Onmiddellijke kleine pleziertjes of toegeven aan spontane grillen maken dat de echte diepe vreugde wordt gemist. Hier gaat het niet om veel te verlangen, maar eerder een bescheidenheid in verlangen. Hoeveel tijd, kracht en moeite wordt er niet gespendeerd aan volkomen bijkomstige zaken? Soms is door de vele bomen van het materiële woud het menselijk geluk niet meer te zien.

 

Kinderen zijn soms lastig zonder te weten wat ze nu precies willen. Ze verlangen van alles en nog wat, maar er is niets wat hen blijvend kan plezieren. Volwassenen voelen zich soms ook ongelukkig, nutteloos, wrevelig. Het ontbreekt hen dan aan eenvoudige blijdschap. Ze kunnen niet meer genieten van gewoon er te zijn, te genieten van de naasten en de omgeving zoals die is. Er is een bijna constante behoefte naar prikkels vanuit hun omgeving. Ze verbazen zich er dan over dat het zo stil kan zijn in een kerk, of in een abdij. “Hun verveling zou liggen in een tekort aan geestelijk leven”, volgens Herwig Arts. Hij schreef een boek over ‘De lange reis naar binnen’. ‘Een koele bron voor de rusteloze zoeker’, staat er te lezen op de achterkant.

 

Verdieping. Iedereen is op zoek en heeft verlangens. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke zoektocht. Geestelijk en intellectueel is een mens haast onverzadigbaar. Het aardse alleen is niet genoeg. Zoeken naar geluk is naar mijn mening eerst luisteren naar je eigen diepste verlangens. Tijdig rust en afstand nemen is moeilijk in ons jachtige leven.

Stiltemomenten, je even afzonderen en even jezelf naar binnen toe keren kunnen je rustiger maken. Blijvend zoeken naar verdieping, liefhebben met al je vermogen, maakt het innerlijk rustig. En dit schept nieuwe kansen op je tocht.


Eveline Lemmens


Op bezoek


Hoe fijn is het om bezoek te ontvangen. Of het nu een eerste of een zoveelste bezoek is, stiekem kijk je er toch naar uit. Als bezoek voor de eerste maal komt is het boeiend. Soms komen er wat kriebels aan te pas. Een onzekerheid of angst die je besluipt, opdat alles maar goed verloopt. Als het moment van aankomst er is, verwelkom je de gasten op je meest hartelijke manier. Je laat hen voelen dat ze heel welkom zijn. Je verzorgt hen dan ook uitermate goed. Een drankje en een hapje op zijn tijd. Een uitgebreide maaltijd hoort er misschien ook bij. Zo probeer je wederzijdse raakpunten in gesprekken en in elkaar te vinden.
De conversaties kunnen van verstandig en doordacht naar heel sappig verlopen, of ingetogen en serieus blijven. Bij een eerste bezoek worden koetjes en kalfjes behandeld als de meest voorname onderwerpen, om maar niet te moeten spreken over dat wat je echt bezighoudt. Het is deze eerste keer een aftasten naar elkaar. Dit komt omdat je bang bent je bezoek te vervelen.
Denk je dat je klaagt als je spreekt over dat wat je bezighoudt? Is het klagen als je over je bezorgdheden vertelt aan andere mensen? Neen toch. Je wilt door te praten andere ideeën opdoen en om er op een andere manier naar te kunnen kijken. Erover praten lucht op. Soms verschillen de meningen, maar verschil moet er zijn.
Een mening vorm je door te praten én te luisteren. Luisteren alleen al kan helend werken. Andere meningen horen en daarover praten. Om zo tot een vergelijk te komen en samen een oplossing te vinden. Hieruit kun je leren, groeien. Wat heb je aan cynische boodschappen, of hypocriete opmerkingen? Wat betekenen suggestieve meningen en niet goed bedoelde uitspraken?
Persoonlijk contact betekent heel veel. Het is een open deur naar vriendschappen. Als je samen een open deur zoekt in de vorm van een boeiend gespreksonderwerp, dan wordt de onwennigheid een warme vriendelijkheid.
Vriendschappen die je smeed aan tafel zijn vaak blijvend. Aan tafel is iedereen rustig en ontspannen. Met een verzadigd gevoel worden problemen anders bekeken. Deze ‘tafelvriendschappen’ roesten niet. Aan tafel kan en mag je je mening kwijt. Aan tafel word je mening rustig geapprecieerd. Aan tafel mag je zijn wie je bent. Je voelt je thuis tussen je tafelgenoten. Zij steken je een hart onder de riem wanneer het nodig is. Jouw medemensen gaan met jou een eindje op weg. Elkaar helpen in alles is deugddoend. Hierdoor ontstaat er een hechtere gemeenschap.
Zo heeft Jezus ons geleerd: samen aan tafel gaan, is gemeenschap vieren. Vieren dat je samen bent, vieren dat je het leven viert. “Waar één of meer in Mijn naam verenigd zijn, daar ben Ik in hun midden”. Meestal wordt deze ‘Ik’ aan tafel vergeten. Er wordt niet of niet veel meer over Hem gepraat. Maar Hij is er wel, ook bij jullie aan tafel. Luister...


Eveline Lemmens


DSC_0001
DSC_0002
DSC_0003
DSC_0004
DSC_0005
DSC_0006
DSC_0007
DSC_0008
DSC_0009
DSC_0010
DSC_0011
DSC_0012
DSC_0013
DSC_0014
DSC_0015
DSC_0016
DSC_0017
DSC_0018

Onze Lieve Vrouw ten Hemel opneming


Op donderdag 15 augustus vieren we het feest van Onze Lieve Vrouw ten Hemel opneming.

Het was een viering voor de hele federatie in de Sint-Niklaaskerk. Onze kerk stak voor die gelegenheid dan ook in een feestkleed. Mooie bloemstukken bij het beeld van Onze Lieve Vrouw, dat voor deze gelegenheid een goed zichtbare plaats kreeg in de kerk. De kerkkoorleden van gans Neerpelt verzorgden de mooie liederen onder leiding van dirigent Leo en orgellist Jef.

De hulde aan Maria mocht in deze viering niet ontbreken. Door een vriend-priester van pastoor Innocent, pastoor in Frankrijk, werden telkens gekleurde kaarsen aangestoken, waarbij er bij elke kleur gepaste tekst gelezen werd: Blauw, de kleur van Maria, van water, lucht en horizon. Omdat Maria steeds “Ja” heeft gezegd, haar leven lang. Groen, kleur van hoop en van leven, natuur en rust. Voor het luisterend oor van Maria. Purper, een kleur vol bezinning en omkeer, ook de kleur van verdriet. De kleur van pijn, maar ook van geloof in Pasen. Rood, de kleur van de liefde en van strijd. Maar ook van de warme trouw, een kaars voor een vrouw als een rots in de branding. Ten slotte de witte kaars voor Maria, de beschermende moeder, een toevlucht en een hulp. Alle kleuren passen daarbij, alle kleuren van het witte licht, de glans van een ster in de nacht.

Bij het vergevingsmoment vroegen we Maria om voor ons te bidden.

In de eerste lezing werd een stukje levensweg van Maria belicht waarin elke moeder zich  herkennen kan.

Tijdens de homilie verklaarde pastoor Innocent de betekenis van het feest van Maria ten Hemel opneming. Hij wees op het belang van een moeder in het gezin.

Bij de voorbede hebben we telkens een “Weesgegroet Maria” gebeden om haar hulp nogmaals te vragen.

Telkens klonken er bekende Maria liederen, gebracht door het “Federatiekoor” zoals pastoor Innocent het noemde.

Tijdens de communiebezinning werd de hoop uitgesproken dat ieder van ons tot bij Maria mag komen, zoals we zijn, om haar te vertellen wat ons bezighoudt. De laatste zin luidde: Dankjewel, Maria, je bent een schat, een mama voor ons allemaal.

Na de viering was er achter in de kerk een kleine receptie. Het was er heel gezellig en hopelijk hebben alle aanwezigen ervan genoten. Een moment van ontmoeten en dankbaar zijn.


Speciale lectuur?


Ik lees graag en veel. Van romans tot bijna wetenschappelijke boeken. Ik lees ook graag over mystiek. Over wat het is, over hoe het werkt.

Wat is dat: ‘mystiek’? 

Mystiek is het hartstochtelijk streven naar vereniging van de ziel met God.

Mystiek beoefen je wanneer je je in een bijzondere vereniging in gebed en beschouwing met God voelt, én een totaal opgaan in God ervaart, én je weet dat Hij meer is dan je zelf, én dat je het toch niet helemaal begrijpen kunt.

Deze tekst vond ik in een boek over mystiek, en ik wil deze heel graag met jullie delen:

 

“Wanneer wij oog in oog staan met elkaar, geliefde, weet ik niet:

Bent U mij of ben ik U,

Als u niet voor mij staat, zie ik mezelf.

Bent u er, dan ben ik verdwenen.

Bent u alleen met mij, dan is dat een zegen.

Ben ik verdwenen, dan is dat de grootste zegen van al.

Als de druk verdwijnt van het menselijke ik,

het uiterlijke van de mens opheffen,

is in de mystiek in de verhoogde richting omhoog gaan.

Angst voor alleenheid, je in jezelf te kunnen terugtrekken

en daarbij ook te beleven dat je anders bent dan alleen de uiterlijke vorm.

Bang van slapeloosheid, van volstrekte stilte.

Hoe geloofsoverdracht in een nieuw daglicht stellen?

We zijn allen geraakt door iets in het geloof, en we vertellen er graag over.

Dat is verkondiging.

 

Je naar binnen toe keren is leren om een zekere stilte te beoefenen en angsten te overwinnen.”

 

Iemand zei ooit:

Wanneer de lippen zich sluiten begint het hart te spreken

Wanneer het hart tot stilte komt

Dan vlamt de ziel op en dat verlicht het hele bestaan. “

 

Eveline Lemmens


Weekend van 24-25 augustus 2019 speciale omhaling voor De christelijke opvoeding


Nu het schooljaar weldra weer begint, vraagt de Kerk onze aandacht voor de christelijke opvoeding. De Kerk heeft door de eeuwen heen altijd zorg gedragen voor het onderwijs vanuit een christelijke geloofsvisie. De christelijke opvoeding wil Christus' liefde een gezicht geven door aandacht voor elk kind, vooral voor het zwakke, in een geest van dienstbaarheid, liefde en belangeloze inzet. Met deze collecte financiert ons bisdom de animatie van allen die tot deze waarden in het onderwijs willen oproepen.


Uit dankbaarheid


Mijn verdriet is groot. In mijn hoofd en in mijn hart. Dagen dat ik me leeg voel, totaal leeg. Er kan dan moeilijk iets tot mij doordringen. Mijn gedachten draaien enkel rond haar. Het kan toch niet? Ik weet het zeker, het kan niet. We hebben gisteren nog gelachen. We hebben nog goed gebabbeld. En toch.. het besef druppelt gestaag naar binnen, het besef dat het wél waar is. De arts in het ziekenhuis probeerde me die morgen met veel zalvende woorden te vertellen dat onze moeder overleden is. Het was alsof een bevroren hand mijn hart omknelde, mijn brein kreeg geen lucht, mijn luchtpijp kneep zich dicht. Het was alsof alle warmte met een vingerknip uit mijn lichaam wegvloeide.

Groot ongeloof. Mijn moeder, overleden? Dat is niet waar. Zij is er nog. Dat kan toch niet anders? De arts bleef op me inpraten. En plots voelde het alsof mijn hele lichaam te klein was voor het verdriet dat in me omhoog rees. Torenhoog. Mijn verstand bleef haperen. Mijn grote ongeloof werd voetjesmaat een geloven, een beseffen dat het wel waar moest zijn. Mijn moeder haar behandelende arts belde me om mij dit te vertellen. Zij zou hierom toch niet liegen? Die verdere uren beleefde ik als in een roes. Hoe doe je dat, kalm blijven, en vertellen aan je vader dat zijn vrouw, zijn levenspartner, zijn alles, onze moeder, overleden is? Hoe moest ik mijn zussen en broers vertellen dat ons moeke is overleden? Ik wist helaas geen blijf met mezelf. Hoe moest ik het aan de kleinkinderen vertellen?

Na al die telefoontjes bruiste het diep in mij. Ik wou moeke zien. Ik wou zelf zien of het wel waar was. Ik vertrok naar het ziekenhuis. Mijn vader, zussen en broers wachtten me er op. Daar lag ze, opgebaard in haar ziekenhuisbed. Hetzelfde bed waar ik haar gistereavond een nachtzoen gaf, en ‘Tot morgen’ zei.

Een zware, zwarte mantel overdekte me. Ik wist niet wat te zeggen, wat te doen. Alle gevoelens kwamen in één klap. Ik werd overspoeld, overmand door een enorm groot, intens verdriet. Ik weet nog dat ik bij het zien van mijn moeder, hoopte op een teken van leven, een vinger die bewoog, een oog dat open zou gaan, en dat ze zou zeggen: Daar heb ik je!

Maar helaas, er gebeurde niets. Ze bleef stil liggen. Haar ogen bleven dicht, haar handen lagen stil. Onbeweeglijk. Ze voelden al koud. Een rilling ging door me heen. Het is waar. Het is gebeurd. Nu zal er van haar uit nooit meer iets gebeuren. Nooit meer zal ze naar me kijken, met ons praten. Nooit meer zal ze naar me reiken.

 
Alle kleinkinderen reageerden vol ongeloof. Moeke leeft niet meer? Enkelen begrijpen nog niet wat ‘sterven’ is. ‘Plots sterven’ begrijpen ze nog minder. En toch willen ze allen moeke zien. Bang zijn ze niet, het is toch moeke die daar ligt? Eerst zien, en daarna geloven? Deze gedachte komt me heel bekend voor, en ik beken, deze gold ook voor mij.

Nu is het heel moeilijk verder te gaan, wetend dat moeke er niet meer is. Onze moeder, onze baken, onze thuishaven. Ze is weg. Alles is anders vanaf nu. We missen haar in alles wat we doen en zeggen. We missen haar erg. Onbeschrijfbaar.

Iemand missen blijft diepe hartzeer geven. Ons moeke is niet meer bij ons, zij verblijft bij Onze Vader, die goed voor haar zorgt. Altijd en eeuwigdurend. Zolang ons moeke in onze gedachten verblijft, is zij niet dood. Dank voor alle steun en medeleven, dank aan familie en vrienden, jullie steun betekent heel veel voor ons.

“Wanneer je verdrietig bent,

kijk dan opnieuw in je hart

en zie dat je huilt om wat je vreugde schonk.”  Kahlil Gibran


Eveline Lemmens


neos 1
neos 2

Neos Pelt sluit het werkjaar af.


Ondanks de uitzonderlijke temperaturen ( 40,6 graden ! in Kleine Brogel) waren ruim 100 leden aanwezig voor het traditionele Bourgondische feest in het college.

Voorzitter Louis Kwanten verwelkomde eenieder en stelde met fierheid vast dat het ledenaantal inmiddels is gestegen tot 208.

Hij lichtte het doel van onze organisatie toe :  “Senioren zinvol hun vrije tijd laten gebruiken”.

Neos bestaat 35 jaar, heeft in Vlaanderen 218 afdelingen en meer dan 34.000 leden. Het personeelsbestand bestaat uit meer dan 35 personen. Het is de enige Vlaamse seniorenvereniging met een stijgend ledenaantal.

Tussen de gangen van het rijkelijke buffet door presenteerde ondervoorzitter Philo Kelchtermans het programma voor het komende werkjaar. Dit jaar organiseert de stuurgroep zes voordrachten, drie daguitstappen, evenveel feesten, meerdere sportactiviteiten, een fietsvakantieweek en verder nog een meerdaagse reis. De leden krijgen waar voor hun (lid)geld.

Het nieuwe werkjaar start in september.

Meer daarover op onze website : www.neos-pelt.be


groepsfoto Boseind (1 van 1)
neerpelt eerste com
grote heide eerste com
herent eerste com
Groepsfoto Lille-1

Eerste communiekanten Neerpelt


Met trots stellen wij u voor: onze communicanten van de parochie Herent, Grote Heide, Sint- Hubertus Lille, Centrum en Boseind.

Alle communicantjes leken net wel kleine prinsen en prinsesjes op deze feestdag.

Met kloppend hart werd de feestelijke eucharistieviering door hen gelezen, en voorgegaan door onze pastoor Innocent.

Spannende momenten, niet alleen voor de catechisten, ook voor de kinderen zelf.

De communicantjes zorgden zelf voor de vrolijke zang en zongen blij de vrolijke liedjes.

Onze welgemeende proficiat aan alle communicanten en een grote proficiat voor het afleggen van jullie gelofte.
We wensen jullie allen een verkwikkende en fijne ontspannen vakantie, en veel frisse moed om het nieuwe schooljaar te starten. We nodigen jullie uit in onze kerk, om samen nog vele eucharistievieringen samen te kunnen vieren. Welkom allemaal!


zuster Maria1
zuster Mara 2

Zuster Walbertha 65 jaar in het klooster


Zuster Walberta (Maria) werd op 24 maart 1928 te Schakkebroek geboren als oudste van zes kinderen, in een gezond en erg  christelijk gezin. Maria betekende vroeger en nu heel veel voor haar broers en zussen. Reeds op jonge leeftijd voelde ze zich verantwoordelijk in het gezin, net als haar ouders. Later droeg ze de verantwoordelijkheid mee in de opvoeding en begeleiding naar het echte leven.
Op 2 februari 1953 trad Maria in het klooster bij de Zusters van het Heilig Hart Maria te Berlaar.
Op 25 augustus 1954 legde ze haar tijdelijke gelofte af, eerst ging ze nog studeren voor vroedvrouw. Op 28 juni 1958 behaalde zij haar diploma aan de provinciale vroedvrouwenschool.
In 1957 legde Maria Janssens - Zr. Walbertha haar eeuwige gelofte af.
Van 1958 tot 29 augustus 1967 werkte ze als hoofdvroedvrouw in de Provinciale Materniteit te Hasselt, alom gekend als ‘het moederhuis’. Daarna werd ze aangesteld in Neerpelt in de Heilig Hartkliniek. Van 1967 tot 1989 werkte ze er als diensthoofd op de kraamafdeling. Hoeveel kindjes ze op de wereld heeft helpen komen, weet ze niet correct. Zij deed haar werk met heel veel liefde, dag en nacht. Zij voelde zich gelukkig bij gelukkige ouders en voelde erg mee bij tegenslagen en verdriet.

Iedere geboorte zag zij als een wonder gebeuren van God.

Na haar oppensioenstelling kon zij haar hartverwarmende taak verder zetten in het kinderdagverblijf het ‘Karbonkeltje’, tot op de dag van de verhuis naar Overpelt.

Hier in Neerpelt konden ze erg rekenen op haar loyale en deskundige hulp.

Maria was uiterst gelukkig bij het personeel en de kindjes.

Intussen woonde zij nog steeds in de kloostergemeenschap van Neerpelt, waar zij de zorg en verantwoordelijkheid had over een zeer gelukkige zustergemeenschap.

In september 2016 namen de zusters afscheid van Neerpelt en verhuisden ze allen naar het 'Kloosterhof' te Berlaar, het rust en verzorgingstehuis.

We zien elkaar minder, maar hier geldt de regel: Wel uit het oog, maar helemaal niet uit het hart.

Wij hier in parochie Boseind wensen zuster Walberta nog heel veel geluk toe en veel succes in alles wat ze doet, want wij weten dat God een ware engel op aarde heeft gezonden, en dit in de persoon van zuster Walberta.

Dank je wel zuster Walberta, voor al je bemoedigende woorden en je helpende hand die je altijd en overal bij je had, en dank je wel voor jouw dienstbaarheid en vriendelijkheid, voor jouw niet aflatende inzet in onze gemeenschap. Dank je wel.

 

Enkele memorabele gezegden van zuster Walberta die we even in herinnering willen brengen:

Ik ben God dankbaar voor al het mooie.

Ik ben een Gelukkig mens.

Dank u wel zuster Walberta, namens de parochie en mezelf. Dank u wel.


dankviering 1
dankviering 2
dankviering 3

Dankviering Boseind 15 juni 2019


Na het langverwachte feest van eerste communie en vormsel werden de communicanten en vormelingen verwacht in de kerk voor een gezamenlijke dankviering.
Tijdens deze eucharistieviering, voorgegaan door Pastoor Innocent, lazen de communicanten en vormelingen om beurt een schuldbelijdenis of een voorbede; de eerste lezing werd gebracht door een moeder van een vormeling.
Tijdens de homilie nodigde Pastoor Innocent de communicanten en de vormelingen uit om recht te staan, en een grote ‘Dank u’ te richten aan hun mama en papa, omdat de ouders hun kinderen steunen tijdens het hele communie- en vormselgebeuren.
Het werd spannend bij het moment van de communie. Alle communicanten waren even afgeleid; allen oefenden ze stiekem met hun handjes om deze goed te houden bij het ontvangen van de communie. Heel fier hielden ze hun handjes in de juiste houding bij het te communie gaan, en ze keerden trots en een grote glimlach terug naar hun stoel.

Hier leest u de bezinningstekst gebracht door een vormeling:

‘Toen ik nog een kind was, droomde ik vaak dat ik een heel groot geschenk kreeg, prachtig verpakt in kleurrijk papier. Af en toe gebeurde dat ook, en kon ik dagenlang genieten van een computerspel, een bouwdoos of een poppenhuis.
Maar nu ik een beetje ouder ben, begrijp ik dat het allergrootste geschenk vriendschap is.
Graag wil ik je daarom danken, God, voor al mijn vrienden en vriendinnen.
‘Dank je wel dat Jij mijn grote vriend wil zijn, en dat jij er altijd bent wanneer ik je nodig heb. Het doet goed te weten dat iemand altijd en overal voor mij zorgt!’

Voor de vormelingen begint nu een spannende tijd: het vormsel was tevens een afsluiting van hun lagere school. Op nu naar het middelbaar, een volgende grote stap in hun jonge leven.
De communicanten en vormelingen werden uitgenodigd door Pastoor Innocent om in de toekomst terug te komen naar de kerk, voor een eucharistieviering. Wij, alle parochianen, kijken uit naar hen bij iedere viering, omdat jonge mensen ook in de kerk heel welkom zijn.

Onze welgemeende felicitaties aan de communicanten en vormelingen, voor een jaar vol met catechese, oefenen met teksten en spannend uitkijken naar de generale repetitie én het grote communie- of vormselfeest. Dank u wel, communicanten en vormelingen, voor het welslagen van deze eucharistieviering.
Tot binnenkort, tot weerziens.


herentp
boseind
grheide p
sthuibrechtslillep
neerpelt

Vormelingen Neerpelt


Met trots stellen wij u voor: onze vormelingen van de parochies Herent, Grote Heide, Sint- Hubertus Lille, Centrum en Boseind.

Allen waren op hun mooist gekleed voor deze lang verwachte dag: de vormselviering.

De feestelijke eucharistieviering, gelezen en gebracht door de vormelingen, werd voorgegaan door Bisschop A Vanbeul. De vormelingen brachten sereen en rustig hun teksten en de Piccolo’s zongen prachtig en blijgezind de vrolijke liedjes.

Onze welgemeende proficiat aan jullie vormelingen, voor het hernieuwen van jullie doopgeloften.

We wensen jullie een verkwikkende en fijne ontspannen vakantie, en veel frisse moed om het middelbaar te starten. We nodigen jullie uit in onze kerk, om nog vele eucharistievieringen samen te kunnen vieren. Welkom allemaal!


resis neos 1
resis neos 2

NEOS Verslag fietsvakantie juni 2019


13 Neos Pelt fietsers vertrekken op  maandagmorgen 3 juni   aan het Glazen Huis in Neerpelt voor een fietsvijfdaagse richting Swalmen, vlakbij Roermond, in de Nederlandse Provincie Limburg.  Iedereen is goedgezind  en,  zeer belangrijk zoals later zal blijken, ook getooid met een fluohesje van Neos. De weergoden zijn ons gunstig gezind en de eerste etappe verloopt zoals gepland.  We fietsen langs het kanaal Bocholt Herentals, vervolgens langs de Zuid-Willemsvaart richting Weert en duiken dan de bossen in.  Onze eerste halte is voorzien in Ell.  Over zacht lopende paden gaat het daarna verder richting Roermond maar we verpozen nog even in Horn.  Roermond centrum vraagt, omwille van het drukke verkeer,  concentratie van de fietsers, maar al snel geven " de fluohesjes" aan dat hier een groep fietst en de automobilisten houden duidelijk rekening met ons, belangrijk voor onze veiligheid. Even later bereiken we ons hotel in Asselt, een klein kerkdorpje van Swalmen, met slechts enkele honderden inwoners.  Tijdens een van onze volgende uitstappen zullen we het prachtige kerkje van Asselt zien, gebouwd op een heuvel, torent het boven het dorpje uit. In- checken, de bagage is door de taxidienst netjes afgeleverd, wat opfrissen en dan op naar het avondeten, sterke verhalen worden er genoeg verteld  en het wordt al vlug slaaptijd.

Een flink ontbijt is gewenst om de dagelijkse  etappes van ca. 55 km  aan te zetten.  We trekken telkens een  andere richting uit waardoor uiteraard ook het landschap varieert: we rijden over  bospaadjes, dan  over grindweggetjes,  over het  glooiend terrein slingeren  de "Neos gele hesjes" fietsers tussen de bomen door, een prachtig zicht!  We passeren kleine dorpjes langs de Maasoevers, de meesten zijn bekend om hun schutterijen: Wessem, Grathem, Sint-Odilienberg.  We  rijden vlak naast de  centrale van Maasbracht, ze ligt  er stil bij, geen pluimpje rook te bespeuren.  We fietsen zelfs door Duitsland, een oud militair domein dat nu een natuurpark is, een  ree springt vlak voor ons  de weg  over.  Het is er heerlijk stil en de vogeltjes fluiten hun deuntjes, genieten! Aan het einde van de dag wacht ons telkens een uitgebreide maaltijd, waarbij de kok zowel de vis- als   vleeseters, zelfs de vegetariërs op hun wensen bedient.  Een heerlijk dessert en de gaatjes opvullen met een goed glas wijn of biertje maakt alles compleet.

De vrijdag is vlugger daar dan verwacht, de laatste rit naar huis.  Een lastig  stukje door Roermond, uitkijken voor het drukke verkeer, de gele hesjes doen weer hun werk.  We steken de Maasbrug over en komen weer op rustiger fietspaden. We toeren rond door het witte stadje Thorn, we houden halt in Neeritter voor een lichte lunch en zetten koers richting België.  Nog even halt houden aan de Luysmolen in Bocholt en dan naar Pelt.

We hebben ongeveer 275 km afgelegd op deze vijf dagen, 's morgens meestal fris maar overdag veel zon, regenjassen zijn niet uit de fietstassen geweest.  We hebben prachtige, goed voorbereide tochten gereden, veel gevarieerde natuur gezien en leuke babbels gehad.  Iedereen weer veilig thuis. Een vakantie om volgend jaar opnieuw te doen! 


neos daguitstap 1
neos daguitstap 2

NEOS Pelt ging op 29 mei naar Luik


Met 50 deelnemers vertrokken we met een ochtendzonnetje naar Luik, de Vurige Stede. Luik kreeg deze naam omdat de Luikenaars altijd in opstand kwamen tegen hun bazen. Zo legden ze een fortengordel aan rond hun stad om zich te beschermen.

Na de koffiestop waren we klaar om Luik te Verkennen.

We vertrokken aan de Place Saint-Lambert, waar we het prachtige Prins-bisschoppelijk Paleis bewonderden dat verschillende bouwstijlen vermengt, vooral gotiek en renaissance. Luik was vroeger een bisschopsstad, met een prins-bisschop die zowel een kerkelijk als een wereldlijk heerser was. Het prachtige binnenplein was zeker de moeite waard om te bezoeken. Op dit plein werd onze aandacht ook getrokken door metalen zuilen die aangaven tot waar de kathedraal heeft gestaan.

Op de Place du Marché staat De Perroen, gebouwd op een fontein. Met een perroen liet men vroeger zien dat men stadsrechten had. Op ditzelfde plein staat La Violetta, het huidige stadhuis, gebouwd in natuursteen en dat opvalt door zijn grote pui.

De rue Hors-Château bevond zich in de middeleeuwen buiten de muren van de stad, één van de mooiste straten van Luik. 17-de en 18-eeuwse woningen staan er langs doodlopende steegjes en naast kleine wankele huisjes. De schoonheid van de ene contrasteert met de charme van de andere. De Impasse Venta is zo een verrassend smal steegje met een klein binnenkoertje.

Een volgende bezienswaardigheid is de indrukwekkende Montagne de Bueren, een straat met 374 treden en aan weerszijden van de trap oude begijnhoven.

Voor het middagmaal gingen we naar Le Cloître, een restaurant in het Museum van het Waalse leven. Daar leerden we de Boulettes Liègeoise kennen. En ze waren heerlijk!Een korte trip met de bus bracht ons bij de Prince Albert voor een tocht op de Maas.

Gedurende twee uren voeren we langs de jachthaven en onder verschillende prachtige bruggen, overblijfselen van belangrijke gebeurtenissen in Luik. Opvallend zijn de voetgangersbruggen. Nu zagen we de belangrijke gebouwen eens vanuit een andere hoek. Mooi om zo het Albertkanaal eens te bevaren.

Het einde van de rondleiding was voorzien in het station Guillemin, een spraakmakend architecturaal kunstwerk, ontworpen door architect Santiago Calatrava, dat ingehuldigd werd in 2009.

Nog even nagenieten op een terrasje en dan weer huiswaarts.

Luik is inderdaad een prachtige historische stad aan de Maas!


8 mei

Neerpelt herdenkt de bevrijding van België van Wereld - Oorlog II


74  Jaar geleden werd ons land bevrijd van de onderdrukker in Wereld - Oorlog II. In samen werking tussen  het  gemeentebestuur  en NSB afdeling Neerpelt werd dat herdacht aan het monument op het oude kerkhof. Door schepen Raf Drieskens, namens de gemeente en door voorzitter Jef Lenaerts NSB werden er kransen neergelegd aan het monument. Na voorlezing van de namen der gesneuvelde  militairen en politieke gevangenen door  Francy Engelen en Els Cuyvers Blies Louis Tripaerts het te Velde en het Belgisch volkslied. Ook aan de graven van de drie buitenlandse geallieerde militaire werd op gelijkaardige manier hulde gebracht. Hier blies Louis Tripaerts de Last Post. In zijn toespraak benadrukte schepen Raf Drieskens het belang van deze herdenking. Vergeten we niet dat wij al 74 jaar gevrijwaard  bleven van oorlog maar als we rondom ons in de landen kijken dan zien we dat er nog op vele plaatsen oorlog woedt. Na afloop van de plechtigheid, dankte voorzitter Jef Lenaerts, alle aanwezige dat ze tijd hadden vrijgemaakt om deze herdenking bij te wonen en nodigde hij iedereen uit op de receptie aangeboden door het gemeentebestuur


Witte Donderdagviering - 18 april Boseind


Vandaag vierden we de herdenking van het laatste avondmaal van Jezus. Hij zat die avond de laatste keer samen aan tafel met zijn twaalf apostelen. Jezus vierde voor de eerste maal eucharistie. Hij deelde brood en wijn, en vroeg om dit te blijven doen, tot zijn gedachtenis.


In het openingsgebed werd door de aanwezigen gevraagd om kracht te putten uit de eucharistie en om met een rotsvast vertrouwen lief te hebben zonder maat en te komen tot het leven zonder einde.

Priester Innocent ontdeed zich van zijn gewaad, omgorde zich met een koord, en waste de voeten van twaalf personen, waaronder ook kinderen. Dit deed hij zoals Jezus deed: dienstbaarheid zijn. Jezus vraagt ons te doen zoals Hij deed: voeten wassen bij de anderen. Door zoals Hem te doen hoor je bij Hem; en laat je anderen erbij horen. Zo worden wij innerlijk gezuiverd.


De inrichting van de kerk was anders dan anders: een leeg altaar. Het werd weer aangekleed door de offergaven, gebracht door enkele eerste communicanten en vormelingen van onze federatie.

Hoe heerlijk is het te zien hoe waardig het tafelkleed naar de priester wordt gebracht door een jongen, een aanstaande communicant. De broodschalen, wijn- en watervaatjes werden eerst grappig gekeurd door de jonge ‘gavenbrengertjes’. Ik denk dat het meisje de geur van wijn later wel zal appreciëren.

Nadien werd het altaar verder aangekleed met bloemen, kaarsen en de bijbel. Daarna werden alle klokken en bellen geluid gedurende een paar minuten. Ondertussen werd het lied ‘Gloria’ gezongen.

Jezus zei: ‘Ik ben niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. Om te delen en te geven.’ Deze vredeswens werd spontaan in verbondenheid doorgegeven.


Witte Donderdag is ook het feest van de priesters. Zij worden dan hartelijk bedankt voor hun voortdurende inzet in de parochie. Dit gebeurde met een speech van de heer Leo Kuppens Priester Innocent werd een mooi paasgeschenk overhandigd, wat hij graag deelde met de kleinste aanwezigen.


Op het einde van deze speciale viering werd het Heilig Sacrament in stilte overgebracht naar het rustaltaar. We keken allen mee naar het rustaltaar, als eerbetuiging en als herdenking van hoe en waarom Jezus bad op de Olijfberg.

De klokken zwegen, het werd stil.


‘Goede vrijdag komt eraan. Samen gaan we op weg naar Paaszaterdag en Paaszondag.’

Nu is het aan ons om te blijven dienen, te delen en te geven, en om Jezus’ naam levendig te houden onder elkaar.


Dank aan allen die hebben meegewerkt aan deze ingetogen eucharistie, dank aan de lezers en speciaal aan alle jonge lezertjes.


14 daagse van het rode kruis sticker verkoop


De sticker kost nog steeds 5 euro


Op Zondag 28 april

van 9u00 tot 9u30 aan de kerk van Grote Heide

van 10u 30 tot 11 uur aan de kerk van het Centrum


Op zaterdag 4 mei

Van 17u30 tot 18u30 aan de kerk Boseind


Op zondag 5 mei

Van 9u00 tot 9u30 aan de kerk van Herent


NEOS naar ZEELAND 


Op een mooie donderdagmorgen trokken 49 blij gezinde (zijn we dat niet altijd?) Neos-Pelt- leden eens te meer over onze noordelijke landsgrens richting Zeeland (in 2018 verkozen tot mooiste provincie van Nederland !). Eens Turnhout voorbij doemde reeds de eerste file op. Het was voor velen een bijzonder aangename ervaring dat we die file – gevormd door een stilstaand “rijdend magazijn” – via de taxi en bus-strook met de glimlach konden voorbijrijden zodat we uiteindelijk toch netjes op tijd in Kruiningen arriveerden voor de noodzakelijke koffiestop. Hier werden we vergast op een typisch gebak – de bolus – zoet en kleverig en te verorberen met gebruik van duimen en vingers waarna deze op spreekwoordelijke wijze afgelikt mogen worden. We kregen ook nog een film te zien over de mosselvisserij, Zeeuwse oesters en kreeften.  Daarna bracht de bus ons naar Yerseke, waar we samen met een gids een zicht kregen op de kade, de oesterputten en de Oosterschelde. Yerseke beschikt over de enige mosselveiling in Nederland. We ontmoetten hier ook nog een dubbelganger van Jan de mosselman (de enige echte is van Scheveningen).  Het middagmaal genoten we bij De Boei, een restaurant aan de oude landbouwhaven van Wolphaartsdijk in de buurt van het Veerse meer. Dan vertrokken we met de gids in de bus, naar Colijnsplaat. Vanaf de dijk hadden we een prachtig zicht op de Oosterschelde en Zeelands’ trots: ‘de Zeelandbrug’. Via deze brug reden we langs Zierikzee en door het prachtig natuurgebied ‘De Tureluur’.                   

De gids gaf ons een inzicht in de problematiek van het overstromingsgevaar in tijden van hoge waterstanden en stormvloed. In 1950 werd begonnen met een meerjarenplan maar na de watersnoodramp van 1953 waarin 1853 mensen het leven lieten werd noodgedwongen een versnelling hoger geschakeld. Het resultaat kunnen we vandaag zien in de Deltawerken waarin de Oosterscheldekering één van de grootste waterbouwwerken ter wereld is.         

Op weg naar huis hielden we nog halt in het mooie stadje Goes waar we konden genieten van wat vrije tijd.                                                                                                                       

Het was een mooie dag in de mooiste provincie van Nederland.



Witte Donderdag - De voetwassing

 

In de tijd van de bijbel liepen de mensen in sandalen op stoffige wegen. De voeten werden erg vuil. Wie gasten ontving bood water aan, zodat de bezoekers hun voeten konden wassen. Het was een teken van gastvrijheid. Jezus deed zijn bovenkleed uit, bond zich een linnen doek voor, deed water in een kom, en ging de voeten wassen van zijn leerlingen. Daarna droogde hij ze af met zijn lendendoek. Jezus gedroeg zich letterlijk als een slaaf: hij waste de voeten van de aanwezigen. Werk dat een slaaf zou doen in die tijd.

Hoe ongewoon was dit: een heer die zich gedroeg als een slaaf. Jezus diende zijn leerlingen als een slaaf. Hij wilde laten zien dat zij echt bij Hem horen. Jezus’ liefde voor de mensen ging zo ver, dat Hij voor hen wilde sterven.


Bij de doop wordt water gebruikt. De doop laat zien dat we voortaan bij Jezus Christus horen. De voetenwassing laat zien dat we met Hem kunnen sterven en met Hem kunnen opstaan, als we Hem volgen. Met Hem sterven: onze oude ik achterlaten – met Hem opstaan: een nieuw mens worden. Het water staat voor innerlijke reiniging.

Petrus wil niet dat Jezus zijn voeten wast. Daarna wil hij dat ook zijn handen en zijn hoofd worden gewassen. Jezus zegt tegen Petrus: als ik jouw voeten niet mag wassen, kun je niet bij mij horen. Hiermee bedoelde Jezus: als je oprecht Mij wil volgen en Mij toelaat in je leven, hoor je erbij. Behoor je tot de gemeenschap.

 

Jezus’ woorden reinigen ons innerlijk. Doordat wij het Woord van God lezen of horen, wordt ons innerlijk bereikt, en laten we de woorden ons ‘verbeteren’. Door Zijn Woorden worden we ons bewust van onze gedane tekortkomingen, en als we deze bewustwording ondergaan, kunnen we weer in vreugde samen met Hem de weg op gaan. Een ‘geestelijke voetwassing’ brengt vreugde en toewijding als we samen met Jezus op weg zijn.

De voetwassing: Jezus deed het ons voor. Hij vraagt ons te doen zoals Hij deed. Hij vraagt niet te doen wat Hij deed, maar zoals Hij deed. Deze innerlijke houding van nederige onderworpenheid bezitten. Jezus laat zien aan ons dat de dienst aan elkaar en de onderlinge solidariteit de kern is van het geloven.
Het is zoveel fijner elkaar te dienen in plaats van te ‘overheersen’. Het gaat hier over diepe, echte verbondenheid. Wanneer wij mensen zo met elkaar omgaan, ons in onze grootheid zo klein durven te maken voor de ander, ons dienstbaar en nederig opstellen, dan zien we de duidelijke sporen van God.
 

Als jij gevraagd wordt voor de voetenwassing op Witte Donderdag, zul jij het doen? Waarom, denk je, voelt het voor veel mensen als een beetje lastig, als mijnheer pastoor je voeten wil wassen?

Wij allemaal kennen wel iemand die echte ‘voetenwassers’ zijn. Misschien ben je zelf een ‘voetenwasser’? Ken jij mensen die andere mensen dienen, terwijl dat niet zo vanzelfsprekend is? Wat kan jij doen voor de ander? Heb jij de moed om te dienen?


Eveline Lemmens – Fijne feestdagen in deze Paastijd

 


NEOS dementie


Vorige donderdagnamiddag  verzamelden zich bijna honderd mensen (leden en  niet-leden van Neos-Pelt ) in “De Peel” om te komen luisteren naar Prof. Dr. Christine Van Broeckhoven, de Belgische autoriteit op  gebied van dementie, ziekte van  Alzheimer en andere aandoeningen die met het verschijnsel “vergeten” te maken hebben. Zij is professor aan de UA en groepsleider  in het onderzoekscentrum van Moleculaire  Neurologie Deze grote dame hield de aanwezigen enkele uren bezig met informatie die allen zeer fel interesseerde. Zij verklaarde de duidelijke verschillen die bestaan tussen de, op seniorenleeftijd,  “gewone” mindere prestaties van ons geheugen, dementie en  de ziekte van Alzheimer. Zij stelde de aanwezigen  gerust en nam heel wat misverstanden uit de weg door te bevestigen dat vergeetachtigheid een heel  normaal gevolg is van het feit dat wij mensen, tenminste de gelukkigen onder ons, verschillende jaren  ouder worden dan onze voorouders. Deze mensen stierven “op tijd” en hadden veel minder  last van aandoeningen als de leeftijdsafhankelijke  vooraf vernoemde.  Vanaf de leeftijd van 65, soms eerder, soms later, is het normaal dat we op een keer niet meer weten hoe een bepaalde man/vrouw, die we toch al lang menen te kennen,  heet of waar hij/zij woont. Er is dan nog geen reden om een scan van de hersens te ondergaan.  Een hulpmiddel om de graad van vergeetachtigheid vast te stellen, is gesprekken voeren met andere mensen met min of meer het zelfde aantal jaren op de teller, deze mensen  vertellen zo ongeveer hetzelfde als jij!  We kregen ook de informatie mee dat er (iets waar we toch stillekens op gehoopt hadden) er  géén pilletjes bestaan die ons daarbij echt helpen. Wat wel positieve effecten heeft zijn de klassieke middelen: niet roken, weinig alcohol, gezonde voeding en voldoende lichaamsbeweging, kortom:  een gezonde levenswijze. Spreekster beantwoordde tot slot nog enkele praktische vragen uit het publiek. We  wilden  toch even vermelden dat zij gratis komt  en enkel een bijdrage vraagt voor haar VZW Breininstituut  (voor info zie http://tiny.cc/breininstituut-ua). Deze bijdragen zijn o.m. bestemd voor de financiering van  jonge onderzoekers, labomateriaal en onderzoeksprojecten. De aanvraag is lopende om voor  overschrijvingen van meer dan €40 op rekening BE32 7360 2519 4402 fiscale attesten te mogen uitreiken.  Heel zeker wordt deze bijdrage zinvol gebruikt om meer inzicht te verkrijgen in problemen die we misschien zelf nog ooit zullen tegenkomen.  


PALMZONDAG       

 

Palmzondag: de laatste zondag van de vasten. De Goede Week begint. In deze goede week herdenken we het lijden en sterven van Jezus.

Jezus werd als een koning onthaald door de bevolking van Jeruzalem. De mensen werden onderdrukt en beschouwden Jezus als hun verlosser. Hij zat op een ezel, nederig en bescheiden. De menigte juichte hem toe, ze legden mantels en palmtakken op de grond, zoals ze dat deden bij de intrede van een koning. Palmtakken als symbool voor een overwinnaar.

We luisteren naar het lijdensverhaal van Jezus. Hoe hij werd verraden door dezelfde mensen die hem onthaalden met het lied ‘Hosanna in den hoge’.

Jezus schreeuwde na zijn kruisiging: “Mijn God, mijn God, waarom heb je mij verlaten?” omdat hij de nabijheid van zijn Vader niet echt voelde. Daarna gaf hij vergiffenis aan zijn beulen. Hij voelde dat zijn sterven naderbij kwam. Hij riep naar God: “Vader, in uw handen leg ik mijn geest.” 

Zich zo kunnen overgeven aan God; is dat niet de kern van ons geloof: ‘niet mijn wil geschiede, maar Uw wil’?

 

De wijding van de palmtakken herinnert ons aan het gejuich bij de intocht van Jezus.

We hebben deze gewoonte, dit ritueel, bewaard. Wij nemen op Palmzondag palmtakken mee naar de kerk, om ze te laten wijden. De palmtakjes worden daarna mee naar huis genomen om achter het kruisbeeld te steken, of op iedere hoek van het huis. Dit gebaar brengt het gezin bescherming bij onweer en blikseminslag. Op de volgende Palmzondag worden deze palmtakken vervangen.

Palmzondag: we delen groene palmtakken uit. Palm staat voor leven, symbool van vrede. Een palmtakje, thuis of waar je ook verkiest, kan een teken zijn van verbondenheid. Het is een herinnering aan het lijden van Jezus, maar ook aan het samen tijd doorbrengen in de week vóór Pasen. Als we een palmtakje doorgeven aan elkaar, willen we elkaar behoeden voor het kwade, en willen we in vrede omgaan met elkaar.
Vrede kan je vinden door het stil te maken. Even in stilte alleen te zijn. Waar je ook wil. Uiterlijk stil zijn en het innerlijk stil houden, zowel in je hoofd als in je hart. Even bidden in de stilte. Niet veel woorden of teksten gebruiken. Gewoon een gesprek aangaan met God. Even praten met Hem. En luisteren.
Bidden is stilstaan bij jezelf. Bij het diepste in jezelf. Het is niet altijd gemakkelijk, even een moment voor jezelf inlassen tijdens een drukke dag.
Bidden is ook aanvaarden. Wat gebeurde, is gebeurd. Je kan het niet meer veranderen of terugdraaien. Leren aanvaarden is leven ten diepste.
Bidden is stilstaan bij het leven. Bidden is niet napraten, opzeggen of voordragen. Het is wel openstaan én luisteren, met hart en hoofd. Echt bidden maakt een ander mens van jou.

Bidden brengt vrede in jezelf. En dat straal je uit.

We beginnen aan de Goede Week en willen tesamen meegaan met Jezus, op Zijn weg van lijden en dood. We gaan samen op weg naar Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag, samen op weg naar Pasen.


Zalige Hoogdag. Zalige Pasen.


Eveline Lemmens


Mijn medeleven


De recente aanslag in Nieuw Zeeland en het schietincident in Utrecht hebben me geschokt. Ik denk dat ik hierin niet alleen ben. Iedereen blijft zitten met vragen. Waarom gebeurt dit, waarom doet men zoiets? Het is heel moeilijk voor mij om de beweegreden(en) van deze daders te begrijpen. Dat houdt me bezig. Piekeren lost niets op, ik weet het, maar mijn brein kan precies niet stoppen met nadenken hierover.

Zijn de daders misschien emotioneel arm? Missen ze bepaalde mee-leef-gevoelens? Zijn dit personen met een groot gebrek aan empathie? Of hadden ze helemaal geen empathie met de medemens? Misschien was het een afwijking in hun brein dat hen dit deed doen? Verrichtten de daders deze incidenten omdat ze een gebrek aan scholing en onderwijs hadden in hun jeugd? Was er een jeugdtrauma, of een trauma in hun latere leven? Voelden ze zich kwaad aangedaan, ooit, door een of geen, en meenden ze dat het ‘pay-back time’ is? Of leven ze volgens het principe: ‘Oog om oog, tand om tand’? Ik vraag me ook af: Wie zijn zij, dat ze iemand anders van het leven kunnen beroven? Is het omdat een stemmetje in hun hoofd zei dat het zo nu eenmaal moest?
Ik denk soms wel eens, misschien heel fout van mij, dat deze daders op een bepaalde manier blind zijn. Blind voor de medemens. Begrijpen ze wel wat zij andere mensen aandoen? Het antwoord is en blijft te zoeken. Wie zal het zeggen… Ik denk er zo dikwijls over na. En ik blijf met veel vragen zitten. Misschien pieker ik er net zoveel over als jij?

Ik denk terug aan wat mijn oma vroeger wel eens zei: ‘Denk nooit dat je alles al weet. Je moet eerst in de schoenen van die persoon staan voordat je weet hoe iets aanvoelt.’

En toch zou ik het nu niet kunnen. Misschien wil ik het ook niet, even in de schoenen van een van de daders staan. Misschien ben ik bang voor wat ik dan zal zien.
Toch wil ik niet mijn ogen sluiten voor deze problematiek. Ik hoop dat de slachtoffers niets hebben geleden, en ik hoop ook dat de familieleden en naasten van deze mensen kracht blijven halen uit de liefde en de nabijheid van hun naasten. Ik wens hen allemaal heel veel sterkte toe.
En toch… Toch wil ik blijven geloven dat er nog steeds goede mensen zijn; er is nog steeds goedheid onder de mensen. Vast en zeker. Dat wil ik blijven geloven.


Eveline Lemmens


Samenkomst doopcatechisten.


Op dinsdagavond 19 maart, op het feest van de Heilige Jozef, kwamen wij, de doopcatechisten, samen bij pastoor Innocent in de pastorie.


De bedoeling was om aan het vernieuwde doopboekje te werken. Na het gebed en een lekker tasje koffie of frisdrank konden we aan de slag. We zorgden ervoor dat de teksten van het doopsel duidelijk weergegeven worden in het boekje..


Naderhand deed de pastoor een oproep om deel te nemen aan de zegening van de Heilige Oliën, de chrismaviering, in de kathedraal te Hasselt op de vooravond van Witte Donderdag, woensdagavond 17 april om 19.30 uur.


Na de foto en een afsluitend gebed trok iedereen voldaan huiswaarts.


Het was een deugddoende bijeenkomst.


30-31 maart 2019:

Eerste collecte Broederlijk Delen (4e zondag van de veertigdagentijd)


Tijdens de veertigdagentijd – een tijd van inkeer en grotere liefde tot de naaste – roepen de Belgische bisschoppen de christenen op tot echte solidariteit met de mensen uit de derde wereld. Via kleinschalige projecten willen deze collecten de initiatieven van de plaatselijke bevolking steunen, zodat zij zelf in staat zijn hun lot te verbeteren.


Beste Neos-lid,


Wij nodigen u uit op onze laatste voordracht, van dit werkjaar, op 21 maart 2019


Dementie en Alzheimer


Het wordt zeker geen vrolijke lezing maar wel gebracht door Professor Christine Van Broeckhoven, een autoriteit op dit gebied.

Door de toegenomen welvaart leven we steeds langer. Dat is positief. Maar deze vergrijzing brengt ook minder-positieve dingen mee. Met dementie en alzheimerdementie worden we haast dagelijks geconfronteerd. Vandaag sterft 1 op 4 dement en tegen 2050 zal het aantal mensen met dementie nog verdubbelen.

Iedereen die ouder wordt krijgt problemen met het geheugen. Maar deze milde vergeetachtigheid is geen dementie, dus geen reden tot paniek.

Prof.Van Broeckhoven zal  ons zeker duidelijk uitleggen wat het is, hoe het ziekteproces verloopt, of er medicatie is en welke.

En wellicht beantwoordt zij ook de veel gestelde vraag “Kunnen we het voorkomen?”

Het zal weer heel boeiend zijn en zeker niet te missen. Breng dus ook gerust familie en vrienden mee.


Zoals meestal gaat deze voordracht door in zaal “De Peel” Norbertinessenlaan te Neerpelt(Pelt)en zal aanvangen om 14u30.


U, als Neos-lid, betaalt hiervoor 7.00€. Andere personen betalen 9.00€.

Er zal natuurlijk ook koffie zijn en iets lekkers er bij.

 

Van harte welkom!

De stuurgroep


PS: Om over onze activiteiten op de hoogte te blijven, surf af en toe naar onze website www.neos-pelt.be.


Vasten


Vasten gaat niet over honger lijden in de veertigdagentijd. Honger maakt je wat kregelig, en dat werkt soms verkeerd uit. Het gaat wel over kleine extra’s weglaten, zonder vooroordelen, zodat je voelt dat je je echt iets ontzegt in deze vastenperiode.

Vasten gaat niet over te koop lopen met je liefde voor alles en iedereen, want dit maakt niet dat je je automatisch meer op God gaat richten. Het gaat over stilletjes bidden tot God, alleen of met twee of meer, als het maar gebeurt.

Vasten gaat niet over meer indruk maken op God of je huisgenoten. Meer naar de kerk gaan dan je al gaat, dat is geen oplossing. Het gaat wel over af en toe eens binnenlopen bij God. Hem toelaten in je hart en in je leven. Hij zal je dankbaar zijn.

Vasten gaat niet over karakter hebben. Of over laten zien dat je echt hongert in deze vastentijd. Of over laten zien dat je groots doneert aan goede doelen. Daar gaat het niet om. Het gaat om meer liefde geven dan je terugkrijgt, om meer te doen dan je al doet. Het gaat om veel méér. Raar maar waar.

Vasten gaat ook niet over jammeren en klagen. Wel iedere dag nemen zoals hij is. Iedere dag beginnen met een glimlach en laten komen wat komt. Lachen is goed voor het hart en de gezondheid. Méér lachen is nog beter.

Verplicht vasten zoals vroeger bestaat niet meer. Vis op vrijdag, geen vlees, en vier weken geen snoep. De moeizaam gespaarde euro’s in de spaarpotten steken voor de arme kinderen. Vasten gaat om dingen anders te organiseren, met andere prioriteiten. Door te delen wat je hebt en wat soberder te leven, wordt het leven boeiender. Je krijgt altijd terug wat je geeft. Het probleem is dat wij de nood om te veranderen soms wel aanvoelen, maar dat wij aarzelen en schrik hebben om er effectief aan te beginnen. Terwijl God ons laat weten, via alle mogelijke kanalen, dat Hij bij ons is. Het is enkel een kwestie om goed te luisteren.

Vasten is een hulpmiddel om dichter bij God te komen. Dat kan door je iets kwetsbaarder op te stellen. Niet door te zeggen: ‘Kom maar hier, kom mij maar plagen en treiteren, ik kan ertegen.’ Neen, wel door te zeggen: ‘Hier ben ik, met al mijn liefde voor jou; dit ben ik.’

Vasten begint niet aan de buitenkant, maar diep in de binnenkant. Jezelf geven aan de andere. Want ‘iets geven’ aan de andere zegt ook iets over je relatie met die andere. Jouw bidden zegt iets over de relatie met God. Vasten zegt iets over de relatie met jezelf.

Wij, christenen, worden allen uitgenodigd in deze veertigdagentijd om ons van beproevingen te onthouden. Er is, tegelijk, ook de aansporing om andere dingen net méér te doen: bidden en concrete daden van naastenliefde. Het is deze combinatie van minder én meer die van vasten een christelijk vasten maken.


Eveline Lemmens


Dementie… meer dan vergeetachtigheid

 

Wat net gebeurd is iets later niet meer weten. Twee maal per dag naar de winkel om dezelfde boodschappen te halen. Belangrijke jeugdherinneringen en emotionele momenten uit het leven verdwijnen. Als dagelijkse handelingen vervagen, gedrags- en stemmingswisselingen gebeuren, kunnen dit mogelijk een teken aan de wand zijn.

Dementie is niet zomaar een ziekte. Er is niet één bepaalde oorzaak. Dementie is een syndroom: een groep van ziektes met gelijkaardige symptomen maar met een verschillende oorzaak.


Klik HIER voor het hele artikel.


Bijeenkomsten familiegroep Dementie Overpelt

  • 21 maart 2019

Infoavond dementie: “Wegwijs in de hulpverlening: bij welke diensten kan je terecht met vragen over dementie?” Iedereen welkom!

 

  • 14 mei 2019

Familiegroep: lotgenotencontact

 

  • 17 september 2019

Familiegroep: lotgenotencontact

 

  • 10 oktober 2019

Infoavond dementie: Theatermonoloog “Mist” met Leen Persijn

Iedereen welkom!

 

  • 10 december 2019

Familiegroep: lotgenotencontact

 

Telkens van 19.30 tot 21.30 uur in WZC Immaculata, Dorpsstraat 58, Overpelt


Je voorouders…


Op een bepaalde leeftijd, meestal als één van je ouders komt te sterven ben je toch benieuwd naar je voorouders. Je grootouders of waar komt je familie vandaan? Waar liggen mijn voorouders begraven?

Genealogie is zo een wetenschap die je helpt bij het zoeken van je voorouders.

De Heemkundige Kring van Neerpelt wil je daarbij helpen… Waar komt mijn familie vandaan?

Mijn grootvader komt die echt uit Nederland. Of is mijn grootmoeder van Duitse afkomst. Alles is mogelijk. We willen de roots van je familie helpen zoeken. Hiervoor bestaan verschillende computer programma’s . Die je visueel een overzicht kunnen geven. Maar wij hebben ook veel gegevens  van je voorouders…Tot 1654 is praktisch geen probleem. Alle gegevens zitten in onze database.


Op zaterdag 16 maart is er een grote meeting in parochiezaal ‘DE KENTINGS’ van 10 tot 17 uur.

Daar  kan je er terecht voor hulp. Alle buurgemeenten met hun Heemkundige Kring zijn er aanwezig.

Heemkundige Kringen uit Neerpelt, Sint-Huibrechts-Lllle, Achel, Hamont, Overpelt, Valkenswaard en Budel helpen je die dag. Ook de overkoepelende  genealogische vereniging Limburg zal aanwezig zijn.

Een familieschild van onze familie bestaat dit. Heraldiek Limburg helpt je die dag.


Iedereen Welkom.


De zijspiegel


Vorige week heb ik een aanrijding gehad. Een tegenligger reed mijn zijspiegel eraf. De man reed onverschillig verder. Ik duwde meermaals op mijn claxon, stapte uit, en liep die auto achterna. Ik riep en riep, maar weg was hij. Een andere auto stopte naast me. Een mevrouw stapte uit. Heel kalm zei ze: ‘Ik heb alles gezien, ik rijd die auto achterna, ik ben zo terug.’

Geschokt door het gebeurde zette ik mijn auto aan de kant van de weg. Na enkele minuten kwam de dame terug. Ze zei dat ze helaas de auto was kwijtgeraakt, maar ze had wel de kentekenplaat genoteerd. Dankbaar voor haar grote hulp nam ik het papiertje aan en nodigde haar de volgende dag bij mij thuis uit om haar uitgebreider te kunnen bedanken.

Ze had me graag geholpen, zei ze. Ze zag iemand in nood, en reageerde. Omdat ze het wou doen. Zomaar. Zo zit ze in elkaar, zei ze.

Dankzij deze vrouw heb ik het geluk gehad de aanrijding te kunnen aangeven bij de politie.
Alles kwam weer goed. Mijn onkosten zijn vergoed, ik heb een nieuwe zijspiegel aan mijn auto. Zonder zijspiegels rijden valt niet mee. De rit naar de autogarage gebeurde dubbel voorzichtig.

Mensen helpen zonder iets terug te vragen; het bestaat nog. Kijk maar naar je buurman, die jouw stukje stoep ook veegt als hij bezig is met het borstelen van zijn stoep. Kijk maar naar de verkoopster die je helpt je spullen in een niet-meewerkende winkeltas te steken. Jij kan vast en zeker nog wel andere feiten aanhalen.

Het is zo deugddoend. Gratis en voor niets een wederdienst doen. Gewoon omdat het kan. Omdat je de ander wil helpen. Omdat je de ander blij wil maken.

Probeer het maar. Vraag eens aan je partner of levensgezel of aan een ander familielid: Wat kan ik voor jou doen? Wat kan ik doen om je blij te maken? Je ziet meteen een verrast gezicht, maar wel een heel blij gezicht, en je weet dat je een goede daad kan doen. Gratis en voor niets. En wat je geeft, komt altijd terug.

 

Eveline Lemmens


Een fijn gesprekje


In het park zit een oudere vrouw op een bankje. Het bankje kan wel een likje verf gebruiken, maar de vrouw voelt er zich op haar gemak. Ze geniet van de warme winterzon. Met haar gelaat omhoog naar de zon gekeerd, met gesloten ogen, leunt ze achterover en ademt rustig in en uit. Er is een glimlach op haar gelaat. Een oudere man komt voorbij het bankje. Hij stopt, en bekijkt de vrouw. Zij heeft hem niet gehoord, ze geniet duidelijk van de warmte van de zon. De man zet zich naast haar neer op dat bankje. Hij begint te vertellen over zijn dagelijkse beslommeringen. Hij heeft zoveel te doen. Zijn vrouw heeft een eigen kapsalon en hij zorgt voor het huishouden. Zijn Marie moest eigenlijk reeds jaren geleden op pensioen gaan, maar dat wil ze niet. Nog steeds niet. Ze houdt van haar, van nieuwe haarsnitten, en van de tevreden gezichten van haar klanten. Eigenlijk heeft hij geen tijd om te zitten, hij moet winkelen gaan. Hij moet straks nog koken voor hun beidjes, vertelt hij. Vanmorgen heeft hij de poets gedaan, en enkele ramen gelapt. Ze zijn wel niet streepvrij, maar je kan er weer doorheen kijken, glimlacht hij. Hij zegt dat hij op tijd moet terug thuis zijn, en dat gaat hij ook doen, want hij wil zijn vrouw weer tevredenstellen. De man staat recht, maar draait zich nog een keer om.
Tot de volgende keer, zegt hij. En bedankt voor de fijne babbel.
De vrouw antwoordt: Ik blijf nog een beetje genieten, genieten van het nu.


Eveline Lemmens


Reflectie dag Dekenaat Hamont: Veranderingen, moet dat nu?

 

Veranderingen. Dit was het onderwerp op de reflectie dag van het Dekenaat Hamont, die doorging in De Peel op zaterdag 16 februari. Er waren veel aanwezigen die verdeeld werden in werkgroepen na het voorlezen van het Mozes verhaal. Allen kregen bedenktijd en konden gedachten uitwisselen in kleine groepen. Van federatie naar pastorale eenheid. Een verandering.

Staan wij open voor veranderingen? Wat doen veranderingen met je? Zie je ze graag aankomen? Hoe ga jij ermee om?
Het Mozes verhaal vertelde ons hoe Mozes met zijn roeping omging. ‘Hoor ik deze roeping wel? Hoe ga ik hiermee om? Wie ben ik om hierop in te gaan? Waarom zou ik ingaan op dit?

In groepen werd dit Mozes verhaal verder besproken. Mozes twijfelde veel maar ging ook in gesprek met God. God stond steeds aan de zijde van Mozes. Hij heeft Mozes nooit verlaten. Dit wijst ons op het immer liefhebben van God, op de relatie die we hebben met Hem, op het vertrouwen dat we hebben in Hem. Wij kunnen allemaal een roeping hebben. Maar beluisteren we deze roeping wel echt? Hoe gaan wij ermee om?

Heb jij een roeping? Voel je dat je iets wil doen voor de samenleving? Hoe ga jij om met jouw gelovig leven? Wat is de kern van jouw gelovig zijn?

Als christen heb je God lief. We hebben God lief met heel het hart, zoals het credo luidt. De naaste liefhebben zoals uzelf, God liefhebben met ziel en met verstand. Geloven gaat om relaties en alles wat daarrond draait. De naaste liefhebben. Vertrouwen in de liefde, vertrouwen in Hem. Christenen geloven in God en in elkaar; hierop zijn alle relaties gebouwd. Liefde wordt zo doorgegeven aan elkaar. Het oude testament staat niet vol met verhalen, maar met theorieën. Het is fijn om tegen beter weten in toch te vertrouwen, en de relaties te verstevigen. Het is nodig om tijd te nemen om te werken aan relaties. Een vriend eindelijk nog eens bellen, iemand eindelijk nog eens bezoeken. Tijd steken in de relaties die je hebt. Energie erin steken. Zonder kan het niet en loopt elke relatie spijtig genoeg af.

Jezus zendt ons uit om het geloof door te geven. Aan andere mensen, aan andere volken, aan andere dorpen. Niet in eigen dorp blijven. Geloven is op weg gaan zonder te weten waarheen. Geloven doen we niet alleen, we doen het altijd met anderen. Het geloof verkondigen, niet thuis, maar voorbij je eigen huis. Dat is een verandering, maar… sta jij ervoor open?
Vraag je niet af wie je naaste is, stel liever deze vraag andersom: wie is niet je naaste…?
Heb je vijanden lief, zegt Jezus. Lief hebben, geven om elkaar, en de relatie kan omkeren.

Een parochie kan groeien naar een federatie, naar een nieuwe pastorale eenheid. Het Bisdom spreekt over ‘Het nieuwe wij’. Wij allemaal doen het samen. Bespreek het geloof met andere mensen. ‘De eerste band die mensen samenbrengt is de leer van de Heer.’
wij, christenen, zijn mensen onderweg, die leven in het hier en nu. Het is nodig de focus niet te leggen op mogelijke problemen, maar op elkaar, op God. Zo kunnen we samen op weg gaan, en kunnen we angst voor het vreemde kwijtraken, of bang zijn voor dat wat we hebben we eigenlijk niet willen afgeven of verliezen. Is het nodig alles te behouden zoals het is en was? Mensen zijn samen onderweg. Dat kan inspirerend werken. Kerk zijn is samen op weg zijn. De Heer is altijd bij je. Ook tijdens deze veranderingen. Wij zijn samen Gods volk onderweg. Op naar een nieuwe eenheid. Deken Thieu Plessers en Piet hebben deze dag fijn gemodereerd in samenwerking met Louisa Cloesen. Dank aan allen voor deze zeer inspirerende dag.

 

 

VRIJWILLIGERS


Mensen zijn er in alle soorten: dikke, dunne, mooie, lelijke, kleine, grote, verstandige, domme, prominente, doordeweekse, goedgelovige. Allemaal anders. Allemaal Uniek.

Bij alle ellende die we als dagelijkse nieuwsporties te verwerken krijgen, kan je je neerzetten als de pessimist. Je kan utopist zijn en dromen van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde zonder er één hand naar uit te steken. Je staat er bij en je kijkt ernaar…

Vrijwilligers niet. Schoorvoetend of radicaal, als enkeling of in groep, vrijwilligers kunnen hun handen uit de mouwen steken. Vrijwilligers zijn meestal mensen die niet bij de pakken gaan zitten. Ze stellen niet uit tot morgen, tot ooit of tot nooit. Ze schieten in actie. Hier en nu. Weg uit middelmatigheid. Een vrijwilliger is op de eerste plaats gewoon een mens, misschien net als jij en ik, op zoek naar geluk, liefde… Voor een vrijwilliger telt niet de mensen hun buitenkant, maar hun binnenkant. Een vrijwilliger is in de kern van zijn wezen dezelfde mens als jij; met dezelfde hunkering naar geluk, een partner, vrienden, werk, toekomst, een thuis. Mensen ontmoeten is het eerste verlangen.

Een vrijwilliger zet zich vrijmoedig in voor de vereniging, en verpand bijna letterlijk zijn hart aan deze vereniging. Ze kunnen er uren en dagen doorbrengen, gratis en voor niets.

Vrijwilligers blijven de anderen onvoorwaardelijk aanvaarden, ze geloven in hun medemensen, en blijven zoeken naar sterke en positieve kanten in de anderen.

Een vrijwilliger staat open voor de anderen;  die anderen mogen weten wat ze denken, wat ze voelen, wat ze doen. Zo bouwen ze samen aan een vertrouwensrelatie, en werken ze samen aan het onvoorwaardelijk aanvaarden en respecteren van de ander. In vele verenigingen kunnen ze altijd wel een vrijwilliger gebruiken. Kun jij je inzetten als vrijwilliger? Zou je dat willen overwegen?


Eveline Lemmens


Speciale omhaling tijdens het weekend van 16-17 februari 2019

Kerkopbouw in Vlaanderen

 

Deze collecte dient om de kerkelijke dienstverlening die de grenzen van ons bisdom overstijgen, te helpen

financieren. Het zijn diensten die door de Belgische bisschoppen in het leven zijn geroepen. Denk maar aan de werking van de bisschoppenconferentie, het Interdiocesaan Pastoraal Beraad (I.P.B.), de Commissie voor Rechtvaardigheid en Vrede, Pax Christi, de Nationale Raad voor Gezinspastoraal. Ook de nationale juridische dienst is in deze tijd onmisbaar. Door deze diensten te groeperen worden de kosten gedrukt en wordt een degelijke begeleiding (met vrijgestelden) verzekerd. Ons bisdom, dat vaak op deze diensten een beroep doet, moet met de andere bisdommen solidair zijn en bijdragen voor hun werking.


Het weerbericht van 21 januari

 

Er werd die dag sneeuw voorspeld, ze wisten zelfs het tijdstip van het begin van de sneeuwbui. Ze hebben gelijk gekregen. Het sneeuwt. Zwangere wolken storten hun lading sneeuw over ons uit. Het eerste kwartier vielen er kleine, fijne sneeuwvlokjes, nadien veranderden ze in dikke volwassen vlokken. De bomen, de huizen, de pleinen, alles werd langzaam maar zeker bedolven onder een dikke laag sneeuw. Een sneeuwwitte mantel dekte de auto’s en wegen toe. Rijm- en ijsplekken zitten verstopt onder dit witte laagje. Het is soms een korte afstand tot de brievenbus, maar een heel gevaarlijk stukje weg.

Mijn vader zei net nog aan de telefoon: ‘Het is weer begonnen, die smodder.’ Ik beaamde dit en vroeg hem om toch maar goed binnen te blijven. Het kan op sommige plekken erg glad zijn, en mijn vader heeft niet meer de leeftijd dat hij gezwind glijpasjes kan maken en mogelijke valpartijen kan vermijden.

Smodder. Het is maar hoe je het bekijkt. Ja, het is zeker aangeraden om voorzichtig te zijn in de sneeuw. Of je nu te voet of met de fiets bent, of met de auto wil vertrekken. Het werk wacht niet en er moeten nu eenmaal dingen buitenshuis of op verplaatsing gebeuren.

Achter het raam, omgeven door huiselijke warmte, kan je je toch wat machteloos voelen tegenover die bergen sneeuw. Deze witte bevroren mini-regenwolkjes beheersen dan je hele doen en laten, misschien zelfs je denken. Door deze witte smurrie ben je dan verplicht om een laagje kleding méér aan te trekken. Je moet je handschoenen zoeken om naar buiten te gaan, anders worden je vingers stijf van de kou. Je muts is nodig om je oren warm te houden. Laarzen heb je ook nodig, of schoenen met een dikke speklaag. De autoruiten moeten ijs- en sneeuwvrij gemaakt worden, en dat betekent ’s morgens een kwartier vroeger dan anders naar buiten. De zon die je verblindt als je in de auto rijdt. Er is een kille, ijskoude wind buiten, een echte vrieskou. Je kan als een heuse pessimist de hele dag boos kijken omdat het sneeuwt en schelden op de sneeuw en de hinder die het met zich meebrengt. Deze gedachten kunnen je een hele dag zoet houden. Brrr.

Sneeuw kan ook een heel romantisch beeld geven. De onbestemde tegenstrijdige gevoelens verdwijnen als sneeuw voor de zon als je alles optimistisch bekijkt. Want wat is er mis met de winter? Dit seizoen heeft zijn eigen charmes. Prachtige sneeuwlandschappen, wollen truien, geitenwollen sokken. Gezellige winteravonden met kaarslicht en een glaasje wijn of thee, zachte muziek. Lange avonden om te doen wat je graag doet. Een boek lezen bijvoorbeeld. Ik kan je een goed boek aanraden: ‘De overgave’ van Arthur Japin. Ik las het laatst en het houdt me nog steeds bezig. Dit is echt een aanrader. Of je kan een film of een serie op televisie uitzoeken. Zelf even warme chocomelk maken. Een lekker koekje erbij nemen. Wat is er gezelliger dan schuddende jassen en stampende voeten in de hal die een warm bezoek aankondigen? We weten dat er na regen weer zon komt. Zo komt er na sneeuw ook weer de zon. Het is nog even wachten en uitkijken naar het volgende seizoen. Ondertussen kun je iedere dag opnieuw beginnen aan de dag die nu voor je ligt, want je bent er nog steeds bij.


Eveline Lemmens


De Teuten  

Voor de maand februari staat er weer een volgende voordracht op het menu van onze Neos-werking.

De heer Luk Van de Sijpe zal ons op 14 februari komen spreken over.

De Teuten speelden in Noord-Limburg een belangrijke rol van de 16de tot de 20ste eeuw. Wie waren ze ?

Waar kwamen ze vandaan?

Wat deden ze?

Waren uw of mijn ouders Teuten?

 

De heer Luk Van de Sijpe kan ons deze vragen zeker beantwoorden. Hij is historicus en was leraar geschiedenis in het college van Genk. Tevens is hij voorzitter van de Federatie van Geschied-en Oudheidkundige Kringen van Limburg en ondervoorzitter van Heemkunde Limburg.Hij heeft dus zeker de kennis en de vaardigheid om ons een verhelderende en aangename namiddag te bezorgen.Voor eenieder die interesse heeft in geschiedenis zal deze namiddag zeker de moeite waard zijn. Breng gerust familie en vrienden mee.

 

Deze causerie gaat door in zaal De Peel, Norbertinessenlaan te Pelt,en zal aanvangen om 14.30u. Wij bieden u dit aan voor 7.00€ voor Neos-leden en 9.00€ voor anderen.

Bij een tas koffie en iets lekkers(Valentijntjesdag)zal het zeker een fijne namiddag worden.

 

Van harte welkom,

De stuurgroep


Neos viert Nieuwjaar

Op een eerder frisse zaterdag in januari vierde NEOS-Pelt het nieuwjaarsfeest voor de leden. In een ruime zaal van het Neerpeltse college werden de studiebanken weggeschoven om plaats te maken voor ruimgedekte tafels.                                                                       

Naar jaarlijkse gewoonte werd gestart met een misviering, voorgegaan door ons, bijna oudste, lid E.H. Jan Winters. De mis werd opgeluisterd door de A Capellagroep ”Zwing” met bekende  “evergreens” die door alle aanwezigen fel gesmaakt werden.                                 

Na de traditionele nieuwjaarsreceptie werd aan, door de dames van de stuurgroep piekfijn versierde tafels, een even traditioneel driegangenmenu opgediend, kort onderbroken door het  welkomwoord  en de nieuwjaarswensen van de voorzitter. Hierin werd  kort het belang  van “fake news” aangehaald.  De bedoeling was om onze leden, hoe moeilijk soms ook,  een positieve kijk op de maatschappij  te bieden  en het belang van onheilsprofeten  te verkleinen. Dan volgde gewoontegetrouw  de voorstelling van de nieuwe leden.             

Vermits het geen gewone, maar ook statutaire vergadering was,  werd, door de ondervoorzitster,  de noodzakelijke gegevensupdate gepresenteerd . Op de haar gekende wijze gaf zij eveneens een opsomming van de evenementen van NEOS-Pelt die voor de nabije toekomst  in de pijplijn zitten.

Na de maaltijd  liep de zaal lang niet meteen leeg maar bleef er nog enige uren gelegenheid over om “na  te kaarten over het voorbije” en om “voor te kaarten” over het komende. De opgediende wijn vormde hierbij zeker geen storend element!

Speciale aandacht werd  besteed aan de door Neos-nationaal   gesponsorde musical “40-45” die in Puurs, in de loop van november e.k., datum onbekend, opnieuw zal worden opgevoerd. Ook voor het evenement  “The Beatles Revival” voorzien in ”De Warande” Turnhout op 4 juni e.k. worden nog inschrijvingen ingewacht.


Innocent Ouedraogo is pastoor-moderator

Op zondag 6 januari in de federatiekerk Sint-Niklaas werd Innocent Ouedraogo aangesteld als pastoor-moderator van Neerpelt. Bij de intrede begeleidden hem Deken Mathieu Plessers, E.H. Rik Renckens, diaken Hendriks, E.H Romaric Ouattara en E H Benjamin Kaboré medebroeders van pastoor Innocent. Er klonk een vrolijk fanfarelied, gebracht door de Koninklijke Fanfare Dommelgalm.

 

Klik HIER voor het hele artikel.

 

Klik HIER voor de foto's.


Aanstelling nieuwe pastoor

Op zondag 06 januari 2019 zal onze nieuwe pastoor plechtig aangesteld worden in de misviering van 10.00 uur in de parochiekerk van het centrum.


Een historische foto

Het eerste college van burgemeester en schepenen van onze fusiegemeente Pelt. Van links naar rechts Niels Valkenborgh, Jaak Fransen, Katrien Kenis, Liesbeth Fransen, Dirk Vanseggelen, burgemeester Frank Smeets, Raf Drieskens, Ann Van Dorpe, Marc Geerts en Leen Gielen.

 






Neos Pelt

Voordracht Cina

Beste Neos-lid,

Het jaar 2018 eindigt weldra en dan wordt er teruggekeken.

Maar wij willen vooruit kijken en u nu reeds uitnodigen op een voordracht op

17 januari over China.

                                                     

Mevrouw Eva Verstraelen, diplomate,en meerdere jaren verbleven in China, zal

ons over dit land veel kunnen vertellen.


Voor wellicht de meesten onder ons is China een groot onbekend land met veel

Chinezen. En misschien houden we ook wel van loempia’s en rijst. Maar verder....

Als leergierige Neos-leden willen wij wel wat meer weten en dat zal deze dame

ons wel kunnen vertellen. Zij zal de klemtoon leggen op het hedendaagse China maar natuurlijk ook verwijzen naar tradities en gewoontes. Zij zal spreken over het dagdagelijkse leven en de vooruitgang en ontwikkeling van dat machtige land zodat we een  goed beeld krijgen van het leven daar nu. Na haar uiteenzetting zal er zeker nog tijd zijn om vragen te stellen.


Ook deze uiteenzetting gaat door in zaal” De Peel” Norbertinessenlaan te

Pelt en zal aanvangen om 14.30u.Wij bieden u dit aan voor 7.00 € voor Neos leden.

Bij een tas koffie en iets lekkers zal het zeker een fijne namiddag worden.

Breng gerust ook anderen  mee die interesse hebben; zij betalen 9.00 €

Niet te missen ! van harte welkom.

De stuurgroep

PS: Om over onze activiteiten op de hoogte te blijven, surf af en toe naar  onze website www.neos-pelt.be.

LIGHT & POWERFUL

TABLET

SHOP NOW