Federatie

Pastorale eenheid

St.-Willibrordus Neerpelt

Inschrijvingen voor de eerste communie en het vormsel in 2022

Het inschrijvingsformulier voor

de eerste communie 2022

vindt u HIER

Het inschrijvingsformulier voor

het vormsel 2021-2022

vindt u HIER

Afscheidsviering van pastoor Innocent in de pastorale eenheid Sint-Willibrordus


In de zomer van 2018 kwam pastoor Innocent een kijkje nemen in de pastorie, zijn toekomstige woonst. In september was het zover, toen kwam hij in Neerpelt wonen. 

Het was wennen, zowel voor ons, parochianen, als voor pastoor Innocent, die van Thiewinkel in Lummen kwam. Nee, geboren is hij in Burkina Faso, waar hij onlangs, deze zomer nog, een familiebezoek bracht.

Pastoor Innocent plaatst als geen ander de verschillende tijden van de liturgische kalender in de kijker. Tijdens zijn preken geeft hij duiding aan de kerkelijke feestdagen, zo blijven we mee evolueren in de liturgische tijd. Het is fijn te luisteren naar zijn “Woord”.

Zijn vriendelijkheid viel op, een vriendelijke goedendag, vergezeld van de vraag “Hoe is het met u”? Echt een mens tussen de mensen.

Nu, na amper drie jaar, heeft onze pastoor ons verlaten. Hij is in Hamont pastoor-moderator geworden, omdat priester Mathieu Plessers de deken in Beringen gaat opvolgen, die met pensioen gaat.

Maar zoals bij een heus afscheid is er hoop, dat we verder mogen werken aan de uitbouw van onze pastorale eenheid. Dat doen we vanaf 1 oktober met pastoor-deken Jan Philippe, die zich inzet voor onze pastorale eenheid “Sint-Willibrordus” en voor de pastorale eenheid in Overpelt “De Goede Herder”.

Hoop ook voor Innocent, dat ze in Hamont goed voor hem gaan zorgen en dat hij voldoening vindt in het werk dat hem daar te wachten staat.

We danken pastoor Innocent voor de korte, maar o zo boeiende periode dat hij bij ons was als pastoor-moderator.

Voor deze dank- en afscheidsviering komen we samen in de Sint-Niklaaskerk van Neerpelt centrum op zondag 7 november om 10.00 uur.

Na deze dankviering is er een receptie in de kerk om nog eens bij een drankje en een hapje met pastoor Innocent een woordje te kunnen wisselen.


Allen hartelijk welkom!

allerheiligen
kerkhof
kerkhof 1
kerkhof 2

Allerheiligen


Onlangs las ik het verhaal dat toen Alexander de Grote op zijn sterfbed lag, hij zijn generaals bij zich liet roepen en hij vertelde hun drie wensen voor zijn begrafenis.
Zijn eerste wens was dat de beste artsen zijn kist moesten dragen. Zijn tweede wens was dat al zijn geld, zijn goud, zijn edelstenen en de rijkdom die hij had verzameld, die moesten verspreid worden langs de weg naar de begraafplaats. En zijn derde wens was dat zijn handen moesten losgelaten worden ,buiten de kist, zodat iedereen zijn handen kon zien.
Een van de generaals was verbaasd over de ongewone verzoeken en vroeg om uitleg aan Alexander.
Dit was wat Alexander te zeggen had.
Ik wil dat de beste artsen mijn doodskist dragen om aan te tonen dat zelfs de beste artsen ter wereld niet in staat zijn om mij te genezen.
Ik wil dat de weg wordt bedekt met mijn schat zodat iedereen ziet dat de materiële rijkdom die op aarde is verworven, op aarde blijft.
Ik wil dat mijn handen in de wind zwaaien zodat mensen begrijpen dat we met lege handen naar deze wereld komen en deze wereld met lege handen achterlaten.

Ik moest aan dat oude verhaal denken toen ik deze gedachten voor Allerheiligen begon te schrijven. Wat in dat eeuwenoude verhaal verteld wordt, geldt ook voor ons: zelfs de beste artsen ter wereld kunnen er niet voor zorgen dat we niet doodgaan. Ze kunnen het met therapieën, pilletjes en dure vaccins serieus rekken maar uiteindelijk gaan we hier allemaal dood. We kunnen in ons leven heel wat rijkdommen verzamelen, veel bezittingen hebben maar we nemen niets mee. Geen enkele kist heeft een trekhaak voor een kar naar de Eeuwigheid. Al ons geld en al ons bezit gaan we moeten achter laten. Ook vandaag nog worden mensen met lege handen geboren en met lege handen zullen we deze aarde eens verlaten.

Als je dat zo overweegt, dan zou je denken: wat een triest bestaan is het hier toch. Je leeft enkele jaren, je schakelt de beste doctoren in die je leven zo lang mogelijk rekken maar toch houdt het eens op. In die tijd heb je hard gewerkt, zaken ondernomen en dingen opgebouwd en uiteindelijk moet je het aan anderen laten. Is dat het leven ?
Allerheiligen wil daarop een antwoord geven. Een mens is meer dan een stoffelijk lichaam. Een mens is ook een ziel. De aardse verpakking raakt inderdaad eens op maar de ziel, het eeuwige van de mens leeft verder. Wie voor Jezus Christus kiest in het leven, die wacht een toekomst na het leven hier op aarde. Als christenen spreken wij met Allerheiligen uit dat we eens mogen thuiskomen in die eeuwige Stad van God en daar mogen we weer samen zijn met zo velen die ons voorgingen. We nemen inderdaad niet mee wat we hier hebben maar we nemen wel mee wie we zijn.

In onze streken is het een goed gebruik dat op Allerheiligen de families die in het afgelopen jaar een dierbare naar de laatste rustplaats brachten, naar de kerk komen. Het is goed dat we dat blijven doen. Die bijeenkomsten zijn geen dodenherdenkingen maar momenten van Verrijzenisgeloof. Allerheiligen spreekt ons als christenen aan en vraagt ons: durf jij te geloven dat die mensen die je mist, waar je pijn om hebt omdat ze gestorven zijn toch met ons verbonden blijven ? Bij de uitvaart hebben we dat uitgesproken en met Allerheiligen wordt ons dat ook weer concreet gevraagd: geloof je dat die dierbare gestorvenen toch met jou verbonden blijven ? Ik ga u eerlijk zeggen: ik geloof dat. Er zijn een aantal dierbaren waar ik veel pijn heb om gehad toen ze gestorven zijn maar in de loop van de tijd heb ik gevoeld: ik blijf met hen verbonden over die grens van dit leven.
Ik ben er van overtuigd dat we soms hun aanwezigheid en hun hulp echt kunnen voelen, al is het anders dan anders. Soms zou je hun aanwezigheid willen voelen en je voelt niets en in andere momenten zul je van gebeurtenissen moeten zeggen: dit kan niet anders dan met hun hulp gebeurd zijn. Probeer in die overtuiging te leven en durf te geloven dat we hen eens zullen terugzien wanneer ook onze weg zal zijn afgelegd.


Zalige Allerheiligen.

HERFSTWANDELING

Achel 13 oktober 2021           

 

Vol verwachting keek iedereen uit naar onze eerste ‘post-corona-wandeling’, die in het teken stond van trappist en kaas. Waar moesten we daarvoor zijn? Inderdaad, in Achel.

Om 9.00 stonden een vijftigtal vroege vogels aan de kluis voor een fikse wandeling. De weinige regendruppels konden het enthousiasme niet drukken en na 1 uur dauwtrippen werden we verwacht voor een uiteenzetting over en een rondleiding doorheen de kluis. Verhalen zoals ‘In de naam van de Roos’ waren er niet, maar we kregen een duidelijk beeld van de omstandigheden waarin de paters en lekenbroeders hun dag doorbrachten in volledige stilte, naar de leefregels van Benedictus. Alom verwondering, bewondering en respect! De inwendige mens werd niet vergeten en na een hartelijke broodmaaltijd werd er geproefd van -wat dacht je- een Achelse trappist! En of dat smaakte!

Maar, we misten…kaas! Daarom, op naar Sint-Catharinadal, dè kaasfabriek bij uitstek. Een mooi filmpje maakte ons van a tot z wegwijs in het productieproces van melk tot kaas. De gedrevenheid en de authenticiteit waarmee dit bedrijf gerund wordt, droop ervan af, mede overgoten door de duidelijke, soms grappige antwoorden in het sappigste dialect van de streek. Waarschijnlijk is Willem Elsschot voor hij begon aan zijn roman ‘Kaas’ ooit hier geweest. Er werd uitgebreid geproefd van allerlei soorten kaas, choco, ijs en met een pot(je) yoghurt als geschenkje ging iedereen voldaan en tevreden naar huis.

Op naar onze volgende activiteit.

50 JAAR KERK in BOSEIND (vervolg)


DE ‘NIEUWE’ PASTOOR E.H. ALDERS


Op 23 mei 1983 werd door de bisschop van deze parochie de tweede pastoor benoemd: Eerwaarde Heer Alders Michel van de congregatie van de paters Salesianen.

Zijn plechtige aanstelling had plaats op zaterdag 1 oktober 1983 tijdens de eucharistieviering van 18 uur. De plechtigheid werd geleid door E.H.Jossart, deken van Hamont, en geassisteerd door E.H. Deckers, pastoor in Neerpelt centrum,  E.H. Bocken, pastoor in Overpelt centrum en Gaston Meuwis, diaken van deze parochie.

Op de laatste zondag van 1984 werd er een ‘Misdienarendag’ georganiseerd. Het was een heel toffe dag voor de dertig misdienaars. Mgr. Paul Schreurs ging voor in deze serene eucharistieviering, bijgestaan door E.H. Pastoor Alders, Diaken G. Meuwis, met de dienst van de misdienaars.

GESCHENKEN

 

Door giften van vele anonieme gelovigen konden er in december 1983 enkele beelden van het  kersttafereel gekocht worden: de Heilige Familie, twee herders, een schaapje en een kribbe.

Tijdens de kerstdagen kwamen er veel kinderen het nieuwe kersttafereel bewonderen

 

Van de zusters kregen wij meters stof in de 4 liturgische kleuren om er altaar doeken van te maken. Het maken van deze altaardoeken was een geduldig en tijdrovend werk; vooral het borduurwerk.

Op 2 november 1984 namen de E.H.. Alders en diaken Gaston Meuwis een geschenk in ontvangst vanwege de zusters van het Allerheiligste Sacrament te Luik. Het waren een prachtige monstrans, twee kandelaars, een kruisbeeld en verschillende liturgische gewaden; deze werden aan onze kerk geschonken.

 


Op 17 december 1984 werden door de goede zorgen van de Kerkfabriek én met financiële steun van het gemeentebestuur de klokken geautomatiseerd. Er werd ook een nieuwe geluids-installatie geplaatst.

 


Net voor Kerstmis in 1984 werden er ‘Drie Koningen’ aangekocht. De financiering gebeurde door giften van vele mensen in Boseind, en dit was toen voor een totaal bedrag van 71.300 fr.

Na een gunstige beslissing van het Ministerie van Tewerkstelling werd Jan Hendriks per 9 mei 1985 aangenomen als hulp. Later zou Jan  het kapelletje van rust onderhouden dat voordien altijd door zijn moeder werd onderhouden.

In 1985 werden verschillende beelden geschonken aan onze kerk: een Onze Lieve Vrouwbeeld, een Sint-Jozefbeeld, een Heilig Hartbeeld, een Piëtabeeld

en een groot Kruisbeeld met Christusfiguur

AFSCHEID E.H MICHEL ALDERS

 

Op 28 april 1991 werd afscheid genomen van de tweede pastoor van onze parochie: E.H. Michel  Alders. Zijn aandacht voor de kerk en de gebedsvieringen gaven de parochie een echte ’boost’.

Onder zijn aanmoediging werd het zangkoor “Jonger dan je denkt” opgericht. De misdienaars groep werd uitgebreid, en er werd gestart met de kindernevendienst. De parochie is E.H. Alders nog steeds dankbaar voor zijn ondersteunende priesterwerk.


“50 jaar kerk in Boseind” is te verkrijgen voor de prijs van 2 euro.Johan Corstjens.

PASEN 1987  werd een tweede tabernakel geschonken aan de kerk door een anonieme schenker. Het tabernakel met vergulde deuren werd achter het altaar geplaatst.

 

Vanaf Nieuwjaar 1990 startte in onze parochie de nieuwe doopselpastoraal om de viering van dit sacrament te bestendigen. Wanneer ouders naar het doopsel vragen, gebeurt de voorbereiding hiervan door de doopselcatechisten.

Zij houden gemeenschappelijke doopselvieringen De doopdata zijn vastgelegd op de eerste en de derde zondag van de maand bij meerdere aanvragen wordt het een gezamenlijke doop..

Beste NEOS-leden,

 

Onze vereniging komt na de veel te langdurige Corona-dreigementen stilaan terug op kruissnelheid.

Vandaar deze uitnodiging voor de volgende activiteit waarbij Neos-leden en ook niet-Neos-leden aangesproken worden.

 

 

Op DONDERDAG 28 OKTOBER a.s.om 14u30 ontvangen we in PALETHE Jeugdlaan 3900 Pelt

 

de rasverteller-pianist MARC ERKENS.

 

Deze volbloed musicus-entertainer gaat ons op een muzikaal aangename manier bezig houden   met zijn programma “Muziek op mensenmaat”  en antwoorden geven op vragen zoals: Hoe zit muziek in elkaar? Bestaat er slechte muziek? Waarom vinden wij sommige muziek geweldig en andere niet? Drukt muziek gevoelens uit, of ook nog iets anders? Hij toont alles aan met duidelijke voorbeelden en  prachtige, prettige pianomuziek .

 

Deze alom bekende muziekdeskundige was in een vorig leven directeur van het befaamde Lemmensinstituut in Leuven en geeft nu doorheen heel Vlaanderen en omstreken inzage in zijn oneindige muziekkennis en zijn magistrale vaardigheden op de piano. Iets wat geen enkel  Neos-Pelt lid, en zeker geen muziekliefhebber zou mogen missen. De voorstelling is zowel  leerrijk als ontspannend ,even ontroerend als grappig. Mark Erkens slaat je om de oren met allerlei wetenswaardigheden maar je gaat het prachtig vinden. Gegarandeerd.

 

De voorstelling  begint  om 14u30. Om erbij te zijn betaal je € 7, als Neos-Pelt lid. Andere geïinteresseerden  betalen  € 10. Zoals steeds is koffie met iets lekkers inbegrepen, en uiteraard “om te eindigen” is er, voor de liefhebbers,  ook een glaasje wijn.

Wij rekenen op jullie aanwezigheid. Ook niet-Neosleden zijn welkom.

 

Om op hoogte te blijven, werp af en toe een blik op onze website www.neos-pelt.be .

De stuurgroep Neos-Pelt,


L.Neeskens, secretaris.

Tel 011/643339

Vanaf 1 oktober verandert er heel wat op kerkelijk vlak in de pastorale eenheid St. Willibrordus waartoe de parochies van Herent, Boseind, de Grote-heide, St.-Huibrechts-Lille en Neerpelt behoren.

 

Dit schooljaar zal er nog in elke parochie een 1e communieviering zijn. Maar de data zijn licht gewijzigd omdat verschillende vieringen in de gemeente Pelt op dezelfde dag doorgingen.

Nu er maar één priester is voor heel Pelt is dit niet langer haalbaar.

In 2023 zal er enkel een 1e communieviering zijn in de kerk van Neerpelt en St.-Huibrechts-Lille.

 

Wat zullen de data zijn voor 2022:

HERENT

zaterdag 7 mei 2022 om 10 u.

BOSEIND

zaterdag 14 mei 2022 om 10 u.

ST.-HUIBRECHTS-LILLE

zaterdag 21 mei 2022 om 10 u.

NEERPELT

zondag 22 mei 2022 om 11 u.

GROTE-HEIDE

zaterdag 28 mei 2022 om 10 u.

Voor de pastorale eenheid De Goede Herder Pelt zijn de data voor 2022:


OVERPELT

donderdag 26 mei 2022 om 9.30

LINDELHOEVEN

zaterdag 28 mei 2022 om 14 u.

Boseind
Boseind
Centrum
Centrum
Grote Heide
Grote Heide
Herent
Herent
Lille
Lille

Vormselviering in Neerpelt


Onder grote belangstelling, zowel in het centrum als op boseind, werden er 49 vormelingen gevormd.

Het was een mooie vormselviering en in beide vieringen was het voor Pastoor Innocent zijn laatste viering.

Op 1 oktober gaat Pastoor Innocent naar Hamont als Pastoor moderator. De parochies bedankten hem om alles wat Pastoor Innocent voor de pastorale eenheid Sint-Willibrordus Pelt heeft gedaan. Dank u wel.

Er was ook een dankwoord voor de catechisten, die al jaren instaan voor de vormelingen voor wat zij allemaal gedaan hebben door de jaren heen en voor de mooie samenwerking tussen de parochies. Proficiat en hartelijk dank.

parochiezaal
parochiezaal 1

50 JAAR KERK in BOSEIND (vervolg)


PAROCHIEZAAL DE KENTINGS


Op 19 maart 1983, feest van de patroonheilige Sint.-Jozef, werd het laatste bouwproject van de  gemeenschap officieel geopend: 
de parochiezaal De Kentings.

FEEST:  25 JAAR PRIESTERSCHAP IN 1983


Tijdens de eucharistieviering werd door de hele parochie hulde en eer gebracht aan E.H. Lode Cijsters voor zijn 25-jarig priesterschap

Lode 2
Lode 3
Lode 4

AFSCHEID E.H LODE CLIJSTERS

 

Op Pinksterzondag 29 mei 1983 werd afscheid genomen van E.H.Lode Clijsters, de eerste pastoor van de parochiegemeenschap. Een paar maanden na zijn 25 jaar priesterschap moest EH Lode afscheid nemen van Boseind. Wij hebben heel veel te danken aan EH Lode, onder zijn bezielende leiding werd een kerk gebouwd. Ook over de uitbouw van de parochiale scholen heeft hij zich bekommerd. Na de bouw van de jeugdlokalen en de parochiezaal waren zijn bouwprojecten voltooid, zoals hij zelf zei. Hij was ook de priester die samen met de jonge gemeenschap van Boseind het verenigingsleven op gang trok, zoals, Parochiale Werken, Vormselcatechese, K.W.B, V.V.K.M., V.V.K.S., de Nachtegaaltjes, Kerk en Wereld, de Parochieraad, het Schoolcomité, de Kerkfabriek en het Gregoriuskoor. Op het einde van de viering nam EH Lode, het dirigentenstokje vast om zijn koor de lijsternestjes te dirigeren. In de parochiezaal werd de afscheidsviering nadien verder gezet.


Het boekje “50 jaar kerk” is te koop voor 2 euro. Bij Johan Corstjens.

In oktober zit ik nog op dinsdagnamiddag in de sacristie van 13u30 tot 15u.

Gaston 1
Gaston2
Gaston3
Gaston4

50 JAAR KERK in BOSEIND (vervolg)


Aanstelling Gaston als Diaken

 

Op zaterdag 5 juni 1976 werd Gaston Meuwis door Mgr. Heuschen bij gestaan door EH Lode Clijsters, deken EH Geutjens, prof. EH Nelissen,EH Clijsters directeur kollege Lommel, EH Stinckens, EH Vendrix, EH Dewit EH Gielen Pater Jozef tot diaken gewijd.

 

Er was een heel grote gemeenschap aanwezig op deze plechtigheid, dit was een zeer indrukwekkende en bij wijlen ontroerende plechtigheid Fier onthaalden ze de eerste diaken van het dekenaat die aangesteld werd om het parochiaal werk te verzorgen.

De wijding, waaraan het hele gezin van Gaston en Paula aan deelnam, was voor vele aanwezige zeer treffend en emotievol.

Het orgel

 

Op 1 april 1980 werd een droom waar: het nieuwe orgel werd geplaatst in onze parochiekerk.

Pastoor Clijsters kwam in die tijd regelmatig op bezoek bij de familie Monten. Hierdoor wist hij dat Henri een orgel gebouwd had uit een zelfbouwpakket van Wersi (de vele advertenties in Het Belang van Limburg hadden Henri op dit idee gebracht). Toen onze parochie een nieuwe orgel nodig had, vroeg pastoor Clijsters aan Henri of hij een orgel voor de kerk kon en wilde bouwen. Samen met Jan, die dan wel mee zou helpen, werd dit het begin van een druk werkjaar.

Pastoor Clijsters moest beslissen welk orgel nu het best zou zijn voor de parochiekerk in Boseind. Tijdens verkennende bezoeken aan Wersi Orgels in Tessenderlo werd een bepaald orgel aangeprezen en gedemonstreerd. Dit heeft zo onder andere ook geleid tot het bijwonen van een concert in Antwerpen. Tijdens dit concert werd hetzelfde orgeltype gebruikt als dat Wersi voorstelde. Het was fantastisch om te horen tot wat dat orgel in staat was. Ook werd vernomen dat destijds datzelfde orgel door Claus Wunderlich, Curt Prina en andere muzikanten-orgelisten gebruikt werd. De keuze viel op dit orgel, en daarna werden 11 grote bouwpakketten, nodig om het orgel te bouwen, door Jan opgehaald. Ruim een jaar hadden Henri en Jan nodig om dit orgel te bouwen. Dit gebeurde in de “goede kamer” die daarvoor in beslag genomen was. Al die tijd lagen ontelbare kleine dingen als weerstanden, condensators en diodes verspreid over de kamer, waar je best niet met de borstel of stofzuiger doorheen ging. Als een printje (stukje van de orgel) af was, bracht Jan het in het begin naar Houthalen, en later naar Tessenderlo, om het daar door Wersi te laten testen. Na vele uren en vele kilometers volgde op 1 april 1980 de installatie van het nieuwe orgel in de parochiekerk van Boseind. Iedereen keek hiernaar uit. 

Nog steeds gaat onze grote dank uit naar de familie Monten om hun intensief werk en medeleven. De bouwer, Henri Monten, samen met broers Jan en Jos, werkten ontelbare uren aan dit orgel. De inkadering gebeurde door Mathieu Jannis en zoon Stefan; wie we nog steeds dankbaar zijn.


Het boekje “50 jaar kerk” is te koop voor 2 euro.

Beste mensen, 

 

Nadat jullie pastoor, Innocent Ouedraogo, benoemd werd tot pastoor In Hamont, wordt pastoor deken Jan Philippe naast pastoor van de pastorale eenheid ‘De Goede Herder Pelt’ nu ook pastoor van onze pastorale eenheid.

Samen met het team van de pastorale eenheid en met de vele andere vrijwilligers die in de pastoraal meewerken zal hij als enige priester voor twee pastorale eenheden  mee gestalte geven aan onze kerkgemeenschap.

I.v.m. het vieren van de eucharistie op zaterdagavond en zondag is het noodzakelijk om een aantal herschikkingen te doen. Op zondag brengen we mensen samen in de zondagskerken. Het beleidsplan dat er is, wijst al gedurende 7 jaren in deze richting. Het is een stap waar al een tijdlang rekening mee gehouden werd, die nu concreet wordt.

Dit wil zeggen dat de zondagsviering voor onze pastorale eenheid zal doorgaan in de kerk van Neerpelt om 11u. In Overpelt zal er een viering zijn om 9.30u.

Voor de zaterdagavondviering van onze pastorale eenheid werd gekozen voor één vaste kerk. Deze viering zal elke zaterdagavond doorgaan om 18.30u in de kerk van Sint-Huibrechts-Lille. In Lindelhoeven zal er om 17u een viering zijn.

Voor één priester die ter beschikking staat van heel de gemeente Pelt is dit het maximum haalbare.

In de kerken van de Grote-heide, Boseind en het Herent zal er geen weekendviering meer zijn. We hopen en geloven dat er hiervoor begrip is, en voldoende openheid om als christenen te blijven samenkomen over de grenzen van de eigen parochies heen binnen onze pastorale eenheid.

Door de voortschrijdende secularisatie waardoor mensen minder kerkbetrokken zijn zal de geloofsgemeenschap gestalte krijgen binnen de pastorale eenheid. Vandaar dat we nu al spreken van de zondags- en zaterdagavondviering van de pastorale eenheid en niet van deze of gene parochie.

De nieuwe regeling gaat in vanaf het eerste weekend van oktober 2021.

 

Z.E.H. Jan Philippe


Pastoor-deken Pelt

kruis 1
kerk 2

50 JAAR KERK in BOSEIND


HET BEGIN


In 1965 ontstond de eerste aanzet van ‘Boseind’. Er was toen een comité “ter bevordering van de ontplooiing van Boseind” en het was in die periode dat het comité voor de eerste keer ontvangen werd door de instelling Kerkfabriek uit het centrum van Neerpelt.

In februari 1967 werd een algemene vergadering belegd door kapelaan Clijsters en daar werd toen besproken dat de kerk

7 000 000 BF zou kosten.

De gemeenschap van Boseind zou de resterende 1 150 000 BF moeten betalen. Dat was een enorm bedrag in die tijd. Uit deze groep ontstond toen het “Kerkbouwcomité Boseind”, dat bestond uit kapelaan Clijsters, Henri Beckers (voorzitter), Nic Vandebeeck, Anny Berben-Houben, Jan Delaat, André Jansen, Charles Meijlaers, Gaston Meuwis, Gerard Stevens en Jan Vanstraelen.

Er was ook een predikantenploeg die elke week rondtrok om te prediken. Toen waren er vrijwillige predikers en chauffeurs bij.

kerk 1
kruis 2
kruis 3

Onze parochie telde in 1967 vierhonderd families en daardoor was het noodzakelijk om een eigen kerk te bouwen.

Op 19 maart 1967 werd er een eenvoudig houten kruis geplant op de plaats waar nu onze kerk staat. E.H. Vrancken, pastoor in Neerpelt, samen met E.H. Clijster -, de toenmalige kapelaan - leidden de korte plechtigheid.

Nu telt onze parochie 2173 gezinnen, wat een totaal geeft van 5334 inwoners.

Op 28 juni 1969 werd de eerste steen van de kerk gelegd in aanwezigheid van E.H. Kanunnik Schreurs.

klokken 1
klokken 2

In november 1967 kwam het bericht dat de grote klok van de St.-Niklaaskerk, die dateerde van 1508 en 1500kg woog, gebarsten was en zeer moeilijk te herstellen.

De vereniging Kerkfabriek nam toen het besluit de klok te laten smelten en er 3 klokken van te gieten, waarvan er 1 werd bestemd voor de nieuwe kerk van de parochie Boseind. Deze klok noemde men de St.-Jozefsklok, en kreeg als peter De Heer Lambert Kelchtermans en als meter  Mevrouw Annie Berben-Houben.

 

Door de milde geldelijke steun van velen was het mogelijk om een tweede  klok aan te kopen. Deze klok woog maar liefst 455 kg en droeg het opschrift. “Maria moeder van God, bescherm deze parochie en haar weldoeners”.

De peter was De Heer Evrard Berben, notaris, de meter was Mevrouw A. De Laat.

De wijdingen van deze Mariaklok en de eerder gegoten St.Jozefklok vonden plaats op zondag 24 oktober 1970, en dit door E.H Deken Geutjens.

De kerkdeuren openden op zaterdag 12 december 1970 voor de eerste eucharistieviering.

Vanaf 1 januari 1971 werd de parochie bisschoppelijk erkend.

aanstelling Lode 2
aanstelling Lode 3

AANSTELLING E.H. CLIJSTERS – EERSTE PASTOOR IN BOSEIND

Op 13 maart 1971 was er om 18 uur de plechtige aanstelling van onze eerste pastoor E.H .Lode Clijsters met als getuige Pastoor E.H Vrancken uit het centrum en E.H. Pastoor Pinxten van Herent.

Op 27 juni 1971 werd de kerk ingewijd door Mgr. Heusschen.

 

Het eerste bestuur van de kerkfabriek

bestond uit Pastoor Lode Clijsters, Charles Meijlaers(voorzitter) Henri Beckers, Herman Wallraf, Jan Delaat en Gaston Meuwis.

 

Parochieraad

Bij bisschoppelijk besluit werd op 25 mei 1972 de Parochieraad opgericht in aanwezigheid van E.H. P.Thoelen.


Volgende week vervolg.


“50 jaar kerk in Boseind” is te verkrijgen voor de prijs van 2 euro.

BOSEIND 50 JAAR

 

Het gehucht Boseind bestaat dit jaar 50 jaar.

Uiteraard gaan we dit uitgebreid vieren en doen dat op 11 en 12 september.

Zaterdagavond, om 18u00, wordt het feest opgeluisterd met een Eucharistieviering in de kerk van Boseind.

Daarnaast heeft het organiserend comité ook een feestelijke zondag uitgewerkt.

Vanaf 10u00 is er de mogelijkheid om deel te nemen aan een lekkere brunch in O.C. De Kentings, De Kentings 18. Volwassenen betalen hiervoor 12 euro, kinderen ˂ 10 jaar betalen 8 euro. Wij bieden ook de mogelijkheid om suikervrij, lactosevrij of glutenvrij deel te nemen.

Informatie hierover is te verkrijgen via Peter.meuwis@telenet.be  of op 0494/845360.

Inschrijvingen dienen ten laatste op 2 september binnen te zijn.

Daarnaast is iedereen, vanaf 11u00, welkom op het kerkplein van Boseind voor tal van attracties.

De Boseindse verenigingen stellen zich voor, er zijn volksspelen, reuze spelen, springkastelen, grimeerstand, kleurwedstrijd, fototentoonstelling, spijs en voldoende drank.

Optredens van artiesten van binnen en buiten Boseind starten om 14u00.

Inkom is gratis en iedereen is meer dan welkom.


Tot op het Boseindfeest.

Het organiserend comité.

Een oude sage (een overgeleverd volksverhaal)

In de tuin staat een voederplank voor vogels. Zaden en pitjes in overvloed.
Een koppeltje huismussen komt er iedere dag op bezoek. Ook een bosduif, maar enkel als mijn hond niet in de buurt is. Ze is heel voorzichtig. Ze daalt trapsgewijs af van de nok van het dak naar de goot, en zo naar het dak van de voederplank. Heel behoedzaam kijkt ze rond en rond. Als het stil blijft en er echt niets te zien is, daalt ze voorzichtig neer op de voederplank die op een oud tafeltje staat, en zo naar beneden. Ze pikt hier en daar behoedzaam een zaadje. Na enkele minuutjes vliegt ze weer weg. Wat was ze onrustig vandaag.
Ik draai me om, en lees verder in mijn boek. Na enige tijd kijk ik opnieuw naar buiten en zie een roodborstje op de voederplank zitten. Dat is lang geleden.
Het kleine vogeltje pikt gulzig van het eten. Ja, eet maar goed, kleintje. Het eet en huppelt vrolijk van links naar rechts en geneert zich helemaal niet. Het lijkt wel alsof het vogeltje blij is.
Heel vroeger, als kind, werd me eerbied bijgebracht voor dit vogeltje.
Ik denk dat ik 6 of 7 jaar was. Mijn papa zat naast me op de bank, en samen tuurden we naar zijn duiven die rondjes vlogen hoog in de lucht boven ons huis. Af en toe floot papa tussen zijn tanden en lippen; een geluid dat mij nooit lukte om na te doen. Dit was bedoeld om zijn duiven aan te moedigen. We zagen plots een roodborstje zitten op het hek van de moestuin.
Mijn vader zei toen: Kijk eens, dat kleine bruine vogeltje daar. Zie je het rode vlekje op zijn keel?
Ja, knikte ik. Mijn vader vertelde verder: ‘Wel dat vogeltje daar, weet je dat dat vogeltje een heel speciaal is vogeltje is? Luister maar: toen onze lieve Heer op het kruis genageld was, landde er een klein bruin vogeltje op zijn schouder. Het wou even rusten want het was moe van de lange vlucht. Het vogeltje keek naar Onze Lieve Heer. Hij keek naar het vogeltje. Het vogeltje zag dat Onze Lieve Heer erge pijn had, en kroop dichter naar Hem toe, en leunde met zijn kleine lijfje tegen Zijn wang. Een bloeddruppel van de dikke doorn in Zijn slaap daalde af op het vogeltje, maar het vogeltje trok zich er niets van aan, en bleef bij hem, tot aan Zijn dood. Weet je, die druppel bloed, die kwam op de keel van het vogeltje terecht, en die vlek is nooit eraf gegaan. Dat vogeltje heeft het lijden van Onze Lieve Heer gevoeld gehad. Die rode vlek is het bewijs dat het vogeltje toen bij Hem op het kruis zat.”
Sindsdien bekijk ik het kleine bruine vogeltje anders dan zomaar een vogeltje. Het is een speciaal vogeltje. En een heel speciaal verhaaltje. Ik zal het me altijd blijven herinneren.
Vroeger vertelde mijn vader wel meer van die verhalen. We hingen dan altijd aan zijn lippen.
‘Een zoag”, noemde hij het: een sage. Een overgeleverd volksverhaal. Een verhaal dat verteld werd van moeder op kind en zo verder. En we haastten ons om ter kortst bij hem te zitten.
Zo vertelde hij over het jongetje Rubbelke Tubbelke, een jongetje dat weer iets had uitgestoken. Iedere avond vroegen we: ‘Wat had hij dan nu weer misdaan?’ Mijn vader antwoordde telkens: ‘Dat zal ik je morgen vertellen.” En daarbij bleef het dan. ‘Morgen vertel ik het je. Eerst slapen gaan.’

 

Eveline Lemmens

Jetje verlaat het pastoraal team


Jetje Van Werde heeft besloten de fakkel door te geven als lid van het pastoraal team van onze pastorale eenheid “Sint-Willibrordus”. Na jaren actief te zijn geweest in de parochie te Sint-Huibrechts-Lille is ze in 2019 gemandateerd om medewerkster te zijn in de pastorale zorg als lid van het team van de pastorale eenheid. Zij heeft deze dienstaak altijd nauwgezet ter harte genomen. We wensen Jetje een deugddoende rustperiode toe. Onze pastoor bracht haar een passend geschenk als dank voor haar onvoorwaardelijke inzet.


Bedankt Jetje!

witte donderdag 1
witte donderdag 2
witte donderdag 3

Witte Donderdag – een feestdag voor de priesters

De Goede Week start met Palmzondag. We vieren de intrede van Jezus, alle mensen wuiven met palmtakken om Hem te verwelkomen. Daarna, op Goede Vrijdag, wordt Jezus gekruisigd, en sterft aan het kruis. Stille Zaterdag is iedereen stil van verdriet; geen geluiden, geen kerkklokken. Op Paaszaterdag wordt Jezus begraven, en er wordt een grote steen voor Zijn graf gerold.

Paaszondag. Het Lichaam van Jezus is nergens te vinden als het graf wordt geopend. Doch Jezus vertoont zichzelf later die dag aan zijn apostelen en bewijst dat Hij het is; Hij laat zijn verwondingen zien. Eerst ongeloof, daarna geloof. Hij is het, het is Jezus! Paaszondag is het feest: Jezus is verrezen, Halleluja!

Deze drie dagen worden het Paastriduüm genoemd. We herdenken tijdens deze week de gebeurtenissen die de kern van het christelijk geloof vormen; het lijden, het sterven en het herrijzen van Jezus Christus.


Wat vieren we op Witte Donderdag in de kerk?

Witte Donderdag is de dag waarop Jezus met zijn twaalf apostelen aan tafel zit en samen met hen een broodmaaltijd nuttigt. Het laatste avondmaal. Bij het breken van het brood en het delen ervan, noemt Jezus dit brood Zijn Lichaam. Hij bedoelt daarmee dat Hij Zichzelf geeft aan de mensen. Jezus zegt bij het delen van het brood tegen zijn apostelen: “Neemt en eet, dit is Mijn lichaam.’

Jezus laat daarna de beker met wijn rondgaan, en noemt dit Zijn Bloed; Jezus toont zichzelf als het Paaslam. Hij neemt de beker, spreekt een dankgebed uit en geeft de beker aan zijn vrienden en Hij zegt: ‘Drink er allen uit, want dit is mijn bloed van het verbond, dat voor u al alle mensen wordt vergoten, tot vergeving van de zonden.’  Met deze woorden stelt Jezus letterlijk het sacrament van de eucharistie in. Hij geeft zijn leerlingen de opdracht de maaltijd op diezelfde wijze te blijven herhalen, en dit totdat Hij wederkomt. Hij zei: ‘Doe dit tot mijn gedachtenis.’

Jezus wast ook de voeten van zijn twaalf apostelen. Jezus laat hiermee zien dat Hij gekomen is om te dienen, niet om gediend te worden. Hij vertelde hen dat ook zij opgeroepen zijn om dienstbaar te zijn aan anderen. Dit is de eerste priesterinstelling.

Een witte kleur

Op Witte Donderdag wordt de kerk in het wit aangekleed.
Wit staat voor rein, heilig, vreugdevol. Wit is de kleur van de hoop en de toekomst. Het tabernakel in de kerk is volledig leeg, de Godslamp is gedoofd.
Op het einde van de Witte Donderdagviering wordt er geen wegzending en zegen meegegeven. Wie wil, kan nog nablijven in de kerk om te bidden en te waken.
Het waken ging toen echter niet goed voor de apostelen. Nu vraagt Jezus aan ons om te waken, om samen te bidden. Alle kruisbeelden uit de kerken worden weggenomen, of bedekt met een doek. Hoe triestig de dag van Jezus’ dood ook verliep, Jezus stelde toen wel een teken van geloof, hoop en liefde. En elke keer wanneer wij christenen samen komen om eucharistie te vieren, keren we terug naar dit donkerste moment uit het leven van onze Heer. Net dan geeft Jezus zich totaal aan ons. Jezus komt, met Zijn leven, Zijn woorden, Zijn lijden, dood en verrijzenis, in ons brood en wijn opnieuw ‘aanwezig’. Net deze ‘aanwezigheid’ is de kern van ons geloof. Jezus komt onder ons. Jezus geeft zichzelf in onze Hostie, Hij voedt ons ook met Zijn geestelijk brood, (Zijn verhalen uit de Bijbel) en zo worden wij deel van Hem.

Witte Donderdag is de dag waarop Jezus niet alleen de eucharistie heeft ingesteld, maar ook het  priesterschap. Die dag is de dag dat wij, christenen, onze priesters bedanken omdat zij ons ‘dienen’, omdat zij voorgaan in de eucharistievieringen waarop wij aanwezig zijn. We danken onze priesters op die dag voor hun ‘herderschap’, voor ‘hun dienaar zijn onder ons’.

Witte Donderdag. Een feestdag voor de priesters. Zij hebben hun leven gewijd aan Jezus, aan God, heel gewoon, om anderen te dienen. Daarom worden ze op die dag ook letterlijk in de bloemetjes gezet. Die dag is een heuglijke dag voor hen. Ieder jaar worden ze geëerd om hun priesterschap.

 

In onze Pastorale Eenheid vieren we die dag onze priester E.H. Innocent. We danken priester Innocent voor zijn belangeloze inzet, zijn toewijding en begeestering tijdens de vieringen, zijn dienstig zijn aan ieder van ons. We danken hem voor zijn bezield voorgaan in onze eucharistievieringen, in alle feestelijke vieringen, bij vieringen rond doop en huwelijk, jubilea vieringen, en ook zijn ingetogen voorgaan tijdens afscheidsliturgieën.

We willen hierbij onze priester Innocent heel hartelijk dank zeggen en dit in de vorm van een geschenk; een prachtige set theelichthouders en een vaas voor een bloem, voor meditatieve momenten. Dit geschenk werd na de Witte Donderdag viering overhandigd aan priester Innocent, namens de hele pastorale eenheid .
In naam van deze gemeenschap zeggen wij allen hartelijk dank aan onze priester Innocent, voor zijn ‘dienaar zijn onder ons’, voor zijn steeds diep gelovig zijn en zijn voorgaan hierin.
Onze hartelijke dank, priester Innocent. We hopen dat we nog vele jaren samen met u mogen beleven in deze gemeenschap. We bidden tot God om onze priester Innocent verder te blijven bezielen in zijn op weg gaan samen met ons.


Fijne feestdag, priester Innocent.

Paaswensen voor de leden van Neos Pelt

 

Vandaag heeft de stuurgroep van Neos Pelt aan alle leden een paasei – met gedicht – aan huis bezorgd.

 

Vrolijk Pasen !!

We nemen een nieuwe start,

maar deze is wel heel apart.

Laat ons met Pasen dromen,

dat alles weer goed gaat komen.

Blije vogels hoor je musiceren,

daar kunnen mensen nog van leren.

Het licht wordt ons gegeven.

Pasen schenk ons weer nieuw leven.

Vieringen in de goede week:


Witte Donderdag 1 april: Boseind 19.00 u.


Goede Vrijdag 2 april:

- Kruisweg 15.00 u. Centrum, Lille en Grote Heide.

- Kruisverering 19.00 u. Centrum


Stille Zaterdag 3 april: Paaswake

- 18.00 u. Grote Heide

- 19.30 u. Boseind

- 21.00 u. Lille


Paaszondag 4 april:

- 9.30 u. Herent

- 11.00 u. Centrum


Paasmaandag 5 april:

- 11.00 u. Centrum

 

Voor deze vieringen moet wel ingeschreven worden:

Maximum aantal gelovigen in de kerk: 15.


Centrum en Lille: Inschrijvingsformulieren achter in de kerk.

Grote Heide: Formulieren in het portaal van de kerk.

Herent: Op zaterdag is de kerk open van 09.00u. tot 14.00u. de formulieren liggen achter in de kerk.

Boseind: Formulieren liggen in de kerk op dinsdagnamiddag als het secretariaat open is en tevens kan je het melden aan Johan 0478 246 512.

 

Vieringen na Pasen:


Na Pasen gaan de wekelijkse vieringen weer door in alle kerken van onze Pastorale eenheid zoals ze op het misschema staan.

Voor deze vieringen moet telkens ingeschreven worden.

Waar moet je inschrijven: zie hierboven.

De data voor de eerste communievieringen en vormselvieringen, die in het najaar zullen doorgaan, zijn gekend voor de pastorale eenheid Sint-Willibrordus Pelt

 

Eerste communie:


Voor het Boseind – zaterdag 4/9 om 10.00 uur

Voor het centrum -  zondag 19/9 om 11.00 uur

Voor de Grote Heide – zaterdag 28/8 om 10.00 uur

Voor het Herent – zaterdag 11/9 om 10.00 uur

Voor Sint-Huibrechts-Lille – zaterdag 18/9 om 10.00 uur

 

 

Vormsel:


In de kerk van  het Boseind op zondag 26/9 om 9.00 uur voor Boseind en Herent

In de kerk van het centrum op zondag 26/9 om 11.00 uur voor centrum, Grote Heide en Sint-Huibrechts-Lille

Veertigdagentijd


In de 40 - dagentijd zal er in Sint-Huibrechts-Lille iedere zaterdag om 18.00 uur en in het Neerpelt centrum iedere zondag om 11.00 uur een eucharistieviering gedaan worden in de kerk met de 15 personen die in deze omstandigheden toegelaten worden.


Weekend

- 27/28 februari,

- 6/7 maart,

- 13/14 maart,

- 20/21 maart en

- 27/28 maart.


Inschrijven kan in de 2 kerken op een blad dat te vinden is bij het binnenkomen in de kerk.

 

Pastoor Innocent

14 februari: Valentijnsdag

 

Valentijnsdag’ is de dag der geliefden en zou net de dag zijn waarop deze heilige stierf. In Wikipedia lees ik dat Sint-Valentinus bisschop was van Terni, Italië en dat hij bekend stond om zijn betrokkenheid bij de armen, ouderen en kwetsbaren in de maatschappij. Hij zocht hen geregeld op en nam telkens een bloemetje mee. Naar verluidt was deze bisschop een toegewijd verzorger van de bloementuin in het klooster waar hij resideerde. Van heinde en verre stroomden bewonderaars toe om zijn tuin te bezichtigen. Aan jonge paartjes schonk de bisschop een fraaie bloem als symbool van trouw en genegenheid.
Op 14 februari in het jaar 270 na Christus stierf Sint-Valentinus de marteldood in Rome. Zijn graf werd druk bezocht, vooral door verloofden die zijn zegen over hun toekomstig huwelijk wilden afsmeken. Valentijnsdag is in België en Nederland sinds midden jaren 90 een groot commercieel succes: cadeauwinkels, boekenwinkels, lingeriewinkels én bloemenwinkels pikken graag hun graantjes ervan mee.

In een liefdesrelatie regelmatig zeggen dat je mekaar graag ziet, is heel belangrijk. Dit durven zeggen aan elkaar - zelfs als er verschil is - getuigt van een hecht liefhebben. Het is heel normaal als twee geliefden tegen elkaar zeggen: ‘Ik hou van jou’.

Als ik tegen iemand zeg: ‘Ik hou van jou.’, of: Ik zie je graag.’, kijkt niemand vreemd op.
Maar als ik tegen iemand zeg: ‘Ik geloof.’, dan verschijnen er ongekunstelde rimpels op het voorhoofd. Een lach wordt onderdrukt. Ogen vol ongeloof kijken me aan, en er worden nieuwsgierige vragen gesteld. ‘Wablieft?’ en ‘Wat zeg jij?’ en ‘Hoe? Jij gelooft? En dat in deze tijd?’
Ja. Geloof groeit. Geloof moet kansen krijgen om te groeien. Geloven zit dan diep. Geloven is niet enkel uit de bijbel lezen. Geloven is niet met veel omhaal bidden en vooraan in de kerk zitten. Geloven is weten dat er een God is, en dat Zijn zoon ons geleerd heeft het goede in de mens te zoeken. Geloven is vertrouwen dat er Iemand is die jou draagt, in welke omstandigheden ook. Geloven is vertrouwen in het leven. Geloven is genegenheid en danken. Geloven is kunnen vertoeven in de stilte. Geloven is stilletjes praten tot God. Geloven is er naar leven. Geloven in de liefde. Geloof is liefhebben.
‘Dat je elkander liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad...’

Liefhebben kun je zien als de gevoelens die je voelt voor je partner, je naaste. Iemand graag zien, zoals de liefde bestaat tussen een man en een vrouw, tussen ouders en kinderen; die diepe vriendschap die je voelt voor je ouders, je buren, je beste vriend of vriendin. Deze vertrouwensband maakt dat je gelooft in die vriendschap. Zo is het ook met God. Met Hem praten schept een band. Onzichtbaar, maar hij is er wel. Een vertrouwensband die je met Hem ‘smeedt’.
Sinds jaren associeer ik geloof en geloven met liefde en liefhebben. Mijn man is mijn geliefde. God is liefde. Graag zien is liefhebben. Liefhebben is vertrouwen. Vertrouwen is geloven. Geloven is zich gedragen weten door Hem. Geloven is God graag zien. Zie je de overeenkomst?

Wel, dat is het nu net. Mijn geliefde is er altijd voor mij. Ik weet dat hij mij nabij is. Ik weet ook dat God me bijstaat, en dat Hij me niet verlaat. Daar gaat het volgens mij om. Vertrouwen in liefhebben. Liefhebben in vertrouwen. Alles draait om de liefde.
Fijne Valentijnsdag.

 

Eveline Lemmens

Nieuwjaarsbrief voor de leden van Neos Pelt

Dit weekend heeft de stuurgroep van Neos Pelt aan alle leden een attentie aan huis bezorgd : hondervijfendertig kerstrozen met daarbij een authentieke nieuwjaarsbrief zoals wij die vroeger in de lagere school schreven en “declameerden” voor onze (groot)ouders, peters en meters en waarbij we niet zelden een zakcentje als beloning kregen.

 

Voor ons oudste lid Jan ( 90 lentes jong ) zag de nieuwjaarsbrief er als volgt uit:

 

Beste Jan,


Aan het begin van ‘t nieuwe jaar

Liggen voor u onze wensen klaar.

Wij vinden onze leden allen even lief

en lezen hun, als een kind een nieuwjaarsbrief.

Dat vieze virussen uw huis mogen voorbijgaan,

de bewoners zich opperbest blijven verstaan.

Al weten we, zijn ze ver weg of zijn ze thuis,

die van Neos zijn toch steeds het zonnetje in huis.

En nu Corona ons zo te grazen heeft genomen,

mag het vaccin ook stilaan komen.

 

Wij staan als stuurgroep lang te wachten,

met andere, betere plannen in gedachten.

Kijk intussen naar de sterren, want wat staat er?

Knuffelen, kussen, dansen ……. doen we later!

 

Een Zalig en Gelukkig Jaar!

Vol warmte en vol troost!

Gezondheid en spijts alles : tot binnenkort, Proost!

 

Jouw lieve kapoenen,

Stuurgroep Neos

Pelt, 1 januari 2021.

neos kerst1
neos kerst2jpg
neos kerst3

HET ZAL NIET ‘IETS’

MAAR ‘IEMAND’ ZIJN


Hoop brengen in bange tijden,

recht laten geschieden waar veel onrecht is,

genezing voor wiens hart gebroken,

bevrijding voor wie vast zit in oordeel en in angst.

Van mooie woorden zal het heus niet komen,

papier is heel geduldig weet u wel.

Door wijsheidsstromen vloeiden vele woorden,

massa’s ideeën raasden door de geschiedenis.

Zij die arm zijn trekken nog steeds aan ‘t kortste eind,

rijken willen vooral rijker worden.

Neen, de boodschap is dat ieder hoop mag putten,

dat ieder vree en vreugde, toekomst vinden mag.

‘t Zal gebeuren dat een ongekende op zal staan,

midden tussen jullie door zal lopen,

angst en wanhoop met zich meeneemt

en een spoor van licht en goddelijke vonken achter laat.

Geloof dat Hij te kennen is in de kleine goede daden,

de zorg, het volgehouden mededogen,

de blijdschap, de verwondering om het goede en het schone,

en meest van al, waar Hij aan kleine mensen recht verschaft.


Kris Buckinx

Dialoog met God


Ik zie en hoor wat er ons overkomt.
Ik word bang en ongerust. En kwaad.
Ik kan het niet geloven.
‘God, mijn God,
hoe vaak heb ik het al beleden:
‘Ik geloof in één God, de almachtige Vader,
schepper van hemel en aarde..’
Maar nu weet ik het niet meer.
Toen u hemel en aarde schiep,
zag u dat het ‘goed’ was,
en toen u de mens schiep,
zag u zelfs dat het ‘heel goed’ was.
Goed? Heel goed?
Wie kan dit goed noemen wat ons overkomt?
Mensen die pijn hebben, dichtbij ons.
Ik denk ook aan de mensen in de vluchtelingenkampen.
Waarom doet u daar niets aan?
Waarom laat u dit gebeuren?
God, als u bestaat,
als u alles gemaakt hebt
en als u zo goed bent als wij altijd zeggen,
dan kan u dit toch niet laten bestaan?’

Het blijft stil aan de andere kant.
God geeft geen antwoord.
Misschien heeft Hij ook wel geen antwoord.
Ik word er stil van.
En dan zie ik de beelden van de lijdende mensen
die mij aankijken met één grote vraag:
‘Waarom doe jij hier niets aan?
waarom laat jij dit zomaar gebeuren?’

En ik begin te begrijpen
dat God misschien niet het antwoord is op onze vragen,
maar zelf de vraag.

Ik word er opnieuw stil van
en zoek vergeefs naar een antwoord,
tot ik, diep in mij, een zachte stem hoor:

‘Ik ben er voor jou;
wil jij er ook zijn voor Mij en voor mijn mensen?’


Tekst vanuit Bisdom Hasselt, geschreven door Paul Vereecke.

Vierde zondag van de advent:  Huis van de hoop


Uit de Welzijnszorg campagne:


Advent is verwachtingstijd; we wachten op de komst van de Heer. We willen Hem een thuis geven, een plaats waar Hij mag wonen. God zoekt onderdak bij jou en bij mij, bij iedereen. Hij wil in levende mensen wonen. Maar... Maken wij nog ruimte in ons hart vrij voor Hem? Maken we nog ruimte vrij voor mensen die geen betaalbare woning kunnen vinden? Onze solidariteit met hen is een teken van hoop voor hen.
Vier weken zien we uit naar Zijn licht, het warm licht voor de meest kwetsbaren en armen in onze samenleving. Welzijnszorg heeft een solidair licht, dat hopelijk mag groeien, opdat ieder mens kan thuiskomen in een goede en veilige woning.

In ieder van ons zit een drijfveer. We werken iedere dag voor ons dagelijks brood. We spreken met elkaar, en houden zo de vlam van menslievendheid brandend. Hierbij denk ik aan de woorden die David sprak, en aan de woorden van Maria.

David, de machtige koning, die vond dat God beter zou passen in een tempel. Hij wilde de mooiste tempel voor Hem bouwen. Maar de profeet zei dat God zich niet wil binden in prachtige tempels. ‘God is liever dicht bij zijn mensen, zo is Hij altijd met hen meegetrokken, daar is God thuis. God wenst geen huis van steen.’

Voor de menswording van Zijn Zoon koos God een eenvoudig meisje uit een doorsnee gezin. Zij werd uitverkoren door Hem om Zijn zoon te ontvangen. De engel zei tot Maria: ‘Maria, jij zal een zoon ter wereld brengen, die de zoon van God zal genoemd worden. De Heer is met u, vrees niet.’ 
De engel komt tot ons en zegt ons: “Jij kan de vrede ter wereld brengen, de gerechtigheid, de toekomst. Jij kan een einde maken aan de wanhoop, de armoede, het onrecht, het geweld, de schuld, het misbruik. Jij kan verandering brengen en het ieder voor zich ombuigen in delen en herverdelen. Jij kan het. Samen met andere mensen van goede wil.’

Durf jij dat aan, die uitdaging? Durf je dat geloven? Of denk je dat je te klein, te breekbaar bent? Misschien heb je wel tientallen argumenten om te vertellen dat jij niet die mens kan zijn waarin God geboren wordt. Want je hebt het te druk, je vindt dat je zo al niet genoeg tijd hebt voor de mensen om je heen. Hoe zou je dan iets van God kunnen uitstralen? God woont daar waar mensen ‘ja’ zeggen. Door ons ‘ja’ krijgt de vraag of we als David of als Maria naar Kerstmis gaan een duidelijk antwoord.
Weten we niet meer hoe groot de liefde van God voor ons is?  Verliezen we hartstocht voor gerechtigheid? Kijken we nog wel op als we horen van grondeloos onrecht en uitsluiting? Word de betekenis van het woord ‘solidariteit’ vergeten? We zijn zo bezig met andere dingen, meestal materiele dingen, ze gaan voor op bezinning.

God bouwde een wereld voor ons. Maria kreeg de zoon van God, en voor ons kwam er vrede in de wereld. Onze boodschap is het om vrede te brengen overal waar we komen, maar ook om vrede te zijn. Door vrede te brengen in ons hart kunnen we vrede aan elkaar schenken.

Waarom moeite doen? Ik hoor jouw bedenking. Door moeite te doen om vrede in het eigen hart te bewaren, schenk je ook vrede in het hart van je naasten. Ooit zei er iemand: ‘Verbeter de wereld, begin met jezelf’. En ja, als er vrede in het eigen hart bestaat, strooi je zonder het te weten én helemaal gratis diezelfde vrede in het rond. Vrede brengt hoop mee. Anderen zien en voelen het wat jij rondstrooit, en ze plukken er vredepluimpjes van af, die ze dan onopgemerkt zo doorgeven aan derden. En zo kan het wel; een betere wereld voor jou en voor mij, voor iedereen.  God woont onder ons, Hij is in ons, in wat Hij zegt, in wat Hij met ons doet. Vandaag en alle dagen die komen.
We zien uit naar de geboorte van Jezus.


Eveline Lemmens

ONBETAALBAAR

 

Ze zijn onbetaalbaar,

zij die een neus hebben

voor de kleine noden van hun buren,

zij die maar een half woord

nodig hebben om te verstaan,

zij die altijd iets extra in de ijskast

hebben voor een plotse gast.

Ze zijn onbetaalbaar,

zij die steeds weer

de vinger op de open wonde leggen,

zij die geduld opbrengen

voor altijd weer dezelfde vragen,

zij die tegen beter weten in

toch maar opnieuw beginnen.

Ze zijn onbetaalbaar,

zij die achter regels en wetten

de mens zien, ook de sukkelende,

zij die begrip opbrengen

voor hen die zich de derde keer stoten,

zij die willen geloven dat mensen

op hun manier echt hun best doen.

Ze zijn onbetaalbaar

zij die met open ogen leven

en met een open hart,

die weten dat zelfs rechtvaardige wetten

mensen niet altijd tot hun recht laten

komen.

Ze zijn on-be-taal-baar

zij die met vreugde gerechtigheid

beoefenen

God zal hen tegemoetkomen.


Kris Buckinx

MOETEN EN MOETEN

 

Ook al staan we erg op onze

vrijheid, hebben we een broertje dood aan

‘moeten’, toch neemt het aantal wetten,

regels en afspraken

toe met de dag.

Samenleven heeft iets van een contract:

rechten en plichten die moeten worden

nageleefd.

Recht moet geschieden, wet is wet.

Zonder pardon.

Er is ook een ander moeten,

dat van het ‘niet anders kunnen’.

Het ‘moeten van de liefde’ heet het ook.

Naakten kleden, hongerigen voeden, voor

ieder een betaalbaar dak boven het hoofd,

armoede ook structureel bestrijden.

Dit moeten heeft met verbondenheid van

doen met verantwoordelijkheid ook,

in alle vrijheid.

‘Moeten en moeten’, het staat ons beiden

te doen.

Samenleven vraagt om afspraken,

om een wet, om een contract.

Maar het samenleven wordt pas leven

als verbondenheid er vorm krijgt,

als het ‘moeten van de liefde’

handen krijgt en voeten.

Als de verdrukte en verknechte

medestanders voelt die willen vechten.

Niet omdat het leuk of prettig is,

maar omdat ze ervan overtuigd zijn dat dit

‘moeten’ leven geeft en leven doet,

in alle vrijheid.

 

Kris Buckinx uit ‘Op het andere been’

Halewijn

Derde zondag van de advent:  Huis voor iedereen


Kerstmis nadert. Deze week is de derde week van de adventstijd. We zien hier en daar kerstlampjes branden in de straat. Kerstbomen staan hier en daar reeds opgesteld in huis en schitteren met hun fonkelende kerstlichtjes. De kerstbomen worden vroeger geplaatst dit jaar, dit met als enige reden een teken van hoop te zijn in deze coronatijd. Enkel maar toe te juichen.

Wat niet toe te juichen is, is de erbarmelijke situatie van arme, minderbedeelde mensen. Voor hen zijn het donkere dagen, ze zitten letterlijk in de duisternis. Mensen wiens hart gebroken is, mensen die gevangen zitten in vooroordelen en angst. Mensen in lamentabele woonsituaties. Terecht dus zijn de acties van Welzijnszorg die daar de aandacht op vestigen. Gerechtigheid hoort er te zijn voor iedereen.

Kerstmis. Een tijd van verwachting. We kijken niet uit naar ‘iets’. We kijken uit naar ‘iemand’ die de mantel der gerechtigheid draagt. ‘Iemand’ die ons allen bij de hand neemt en ons meevoert tot heiligheid. We zien uit naar Zijn warme licht, ook voor de meest kwetsbaren en armen in onze samenleving. ‘Dat ze gaan werken voor hun geld’, wordt er al te vlug gezegd. Maar helaas, wie nooit in armoede heeft gezeten weet niet hoe het is en hoe het aanvoelt om echt arm te zijn. Er wordt ook vlug gezegd: ‘Ik kan ook rondkomen met maar 50 euro per week’. Maar het effectief eens doen, het echt eens uitproberen, dat gebeurt niet.

Met de derde kaars die we aansteken op onze adventskrans, wil de actie van Welzijnszorg, en ik lees uit hun campagne: ‘.... ons erop wijzen dat we ieder mens kunnen laten thuiskomen in een goede en een veilige omgeving. Het laat ons zien dat ook wij ons licht kunnen laten schijnen op situaties van onrecht en onverschilligheid.
God wil bij ons wonen. Toch zijn we overtuigd van ons eigen gelijk en verhinderen we vaak Zijn goede werking op ons leven. God wil onder ons zijn. Toch vinden we dat we gelijk hebben als we geen oog hebben voor mensen die wel in Zijn voetsporen lopen. God wil samenzijn met ons. Maar overtuigd dat we zijn van ons eigen gelijk zien we te weinig in dat we ons eigen geluk en het geluk van hen die we zo graag zien, soms wel eens in de weg staan.
Zijn we de betekenis van barmhartigheid vergeten? Zijn we vergeten dat ons werd geleerd: ‘Midden onder U staat Hij die gij niet kent’? God bestaat, Hij is er echt. Wij kunnen niet bepalen wat goed of kwaad is, wat gerechtigheid is. Alleen de Heer doet gerechtigheid ontluiken.

Welzijnszorg bestaat meer dan vijftig jaar, en al die jaren kaart deze organisatie de ongelijkheid aan. Jammer genoeg neemt deze ongelijkheid eerder toe dan af. We vinden het normaal dat iemand meer dan 1 of 2 huizen bezit en een ander er geen heeft. Wij tolereren dat er mensen zijn die zichzelf macht toe-eigenen en het altijd voor het zeggen willen hebben, terwijl anderen, vooral arme mensen, aan het kortste eind trekken. We dromen het misschien anders, maar zolang er mensen zijn die op hun vierkante meter god willen zijn, blijft voor velen de duisternis.’

Toch, het kan ook anders. De boodschap is dat iedereen hoop mag putten, dat ieder vrede en vreugde, toekomst en perspectief mag vinden.
We kijken even naar het Credohuis. Vzw JoLi is de oprichter van en ondernemingsvorm achter het Credohuis Pelt, en werd opgericht op 27 september 2017. Het is een project in Sint-Huibrechts-Lille, dat door Welzijnszorg gesteund wordt. In het Credohuis kunnen dak- en thuisloze jongeren terecht voor ondersteuning en groei naar zelfstandigheid.
Meteen denk ik hierbij aan een jongeman, 22 jaar, die ik ken van een plek waar ik werkte, in een andere stad. Hij werd verstoten door zijn moeder én vader, omdat hij een ‘hard kopke’ heeft, zo waren zijn moeders’ woorden. Hij moest maar op straat gaan slapen; zijn ouders konden niets meer voor hem doen. Nergens kon hij terecht, en door de vele ‘Neen, ik kan niets voor je doen’ - antwoorden op zijn vraag om hulp - want hij was te jong voor mannenopvang en te oud voor kinderopvang – werd hij agressief en verdroeg tenslotte geen ‘nee’ meer. Geen enkele instantie kon hem opvangen wegens overbezetting, maar ook omdat hij agressief was, dus ‘niet geschikt bevonden om met andere bewoners in rust samen te leven’. Toch snakte hij naar een onderkomen, een huis waar hij terecht kon; hij snakte naar rust in zijn leven en in zijn hoofd.
Ieder moederhart wordt week hiervan... Het mijne toch. Hoe konden wij destijds hulp bieden? Met liefde, tijd en aandacht gingen we in de werkplek op zoek naar de verborgen talenten van deze jonge man, en zochten een schutplaats voor hem, zodat hij een volwaardige plaats kreeg in onze maatschappij, en van waaruit hij een job kon beginnen. Hij kreeg een start naar een ‘nieuw’ leven.

Ik lees nog verder uit Welzijnszorg: ‘Als christen mogen we mensen van hoop zijn. Dit niet alleen tonen via de kerstboom, maar tonen met het hart.’

Daarom dat ik u allen vraag om de projecten van Welzijnszorg te steunen. ‘Hiermee kunnen zij samen met mensen in armoede, hun stem verheffen, en in alles de vraag kunnen blijven stellen wat de gevolgen zijn voor mensen in armoede. Vooral de grote ongelijkheid moet teruggedrongen worden. Ook in onze gemeenschap staat vandaag ‘iemand’ die het licht is voor onze wereld.’
Hij is er, ik geloof dat. Van Hem getuigen is een belangrijk teken voor iedereen. Laten we volhouden om het goede te blijven doen; dat we beter aanvoelen dat solidariteit en dienstbaarheid behoorlijk belangrijker zijn dan consumeren.’


Eveline Lemmens

Wonen

 

Wonen is een kunst geworden.

Kent God daar ook iets van?

Waarschijnlijk wel, als je ziet hoe hij de zwaluw haar nest laat bouwen,

hoe hij de bijen en de mieren laat omspringen met ruimte.

Dan zal Hij ook wel iets te vertellen hebben

over de kunst van het menselijk wonen.

Daarvoor zette Hij een meesterlijk scenario op.

Hij weeft zijn bestaan naadloos aan het onze

en aan die kleine, gewone mensen die niet aan onderdak geraken

en aangewezen zijn op een stal van niemendal.

Zo laat Hij ons zien waar het op aan komt.

De kunst van het wonen zit van binnen.

Zit hem niet in de kleurencombinatie

of in de laatste nieuwe materialen.

De kunst van het wonen zit hem in de ogen en in het hart.

Daarmee bouw je een huis, een onderdak voor mekaar.

Dat droomhuis van God heeft ook een maatschappelijke dimensie.

God heeft de mens niet gemaakt

om haveloos en dakloos door het leven te gaan.

Geen mens is gemaakt om zonder vaste stek rond te dwalen

in de naamloosheid van een stad.

En geen kind mag geboren worden in een stal.

Dat we van het wonen een cultuur hebben gemaakt

is een fantastische vooruitgang,

maar dat moet ons juist aanzetten

om er alle mensen aan te laten deelnemen.

 

Manu Verhulst, Neem en lees, 36-37

Dialoog met God


Ik zie en hoor wat er ons overkomt.
Ik word bang en ongerust. En kwaad.
Ik kan het niet geloven.
‘God, mijn God,
hoe vaak heb ik het al beleden:
‘Ik geloof in één God, de almachtige Vader,
schepper van hemel en aarde..’
Maar nu weet ik het niet meer.
Toen u hemel en aarde schiep,
zag u dat het ‘goed’ was,
en toen u de mens schiep,
zag u zelfs dat het ‘heel goed’ was.
Goed? Heel goed?
Wie kan dit goed noemen wat ons overkomt?
Mensen die pijn hebben, dichtbij ons.
Ik denk ook aan de mensen in de vluchtelingenkampen.
Waarom doet u daar niets aan?
Waarom laat u dit gebeuren?
God, als u bestaat,
als u alles gemaakt hebt
en als u zo goed bent als wij altijd zeggen,
dan kan u dit toch niet laten bestaan?’

Het blijft stil aan de andere kant.
God geeft geen antwoord.
Misschien heeft Hij ook wel geen antwoord.
Ik word er stil van.
En dan zie ik de beelden van de lijdende mensen
die mij aankijken met één grote vraag:
‘Waarom doe jij hier niets aan?
waarom laat jij dit zomaar gebeuren?’

En ik begin te begrijpen
dat God misschien niet het antwoord is op onze vragen,
maar zelf de vraag.

Ik word er opnieuw stil van
en zoek vergeefs naar een antwoord,
tot ik, diep in mij, een zachte stem hoor:

‘Ik ben er voor jou;
wil jij er ook zijn voor Mij en voor mijn mensen?’


Tekst vanuit Bisdom Hasselt, geschreven door Paul Vereecke.

6 december 2021: de tweede zondag van de advent


Huis van Barmhartigheid


Als het adventstijd is, voel ik me anders dan anders. Adventstijd is een speciale tijd. Vier weken om uit te zien naar Jezus, naar het licht in ons leven. Vier weken lang zien we uit naar zijn warm licht. Zijn woorden doorstromen en verwarmen ons. We kunnen onszelf en met een beetje hulp, elkaar voorbereiden op de komst van Jezus.
Uitkijken naar kerstmis in deze coronatijden maakt van deze adventstijd wel een heel speciale tijd. We leven in een periode waarin we op elkaar aangewezen zijn maar ook het belang van de nabijheid van familie nog meer inzien. Corona brengt veel afstand en leed en ziekte mee, maar corona brengt ook iets goeds mee: het samenzijn. In het dagelijkse leven meer op elkaar kunnen bouwen en vertrouwen, dieper liefhebben, want er is tijd in overvloed om deze gevoelens voor zich te laten spreken.

Ja, we kunnen kerst vieren, ook in deze coronatijd. Weliswaar niet zo uitbundig als de voorbije jaren, en ook niet met iedereen zoals de voorbije jaren. We eren nog steeds de maatregelen, want gezondheid staat voorop, en als voorlopig afstand houden erbij is, dan zij het zo, maar ooit wordt het weer beter.
Ja, we kunnen kerst vieren. Ieder op zijn manier, ook zonder toeters en bellen. Het begint met de adventsweken bewuster te beleven, met stilte in ons hart, en indien mogelijk wat stiltemomenten inroepen in het dagelijkse leven.
In deze vier weken van adventstijd kunnen we misschien meer aandacht schenken aan ‘Huis van barmhartigheid’. Dit is het thema van de tweede zondag van de advent. God wil bij ons komen wonen. Daarvoor moeten heuvels afgegraven worden en dalen opgehoogd, telkens weer opnieuw. Laat er geen afstand bestaan tussen jou en je partner, tussen jou en je buren, tussen jou en je medemensen. Zorg voor nabijheid i.p.v. achterdocht of gramschap, wrevel of ergernis. De sleutel hiertoe is barmhartigheid. Wees zoals een herder die oog heeft voor zijn schapen; en hebt ook oog voor kwetsbare mensen, en voor wie het moeilijk heeft. Hier wil ik even dit liedje aanhalen: ‘Tot zevenmaal zeventig maal, vergeef ik een ander zijn schuld. Tot zevenmaal zeventig maal; de Heer heeft met mij ook geduld.’
Al zingend iemand vergeven... Het maakt het eigen hart veel luchtiger. De weg van vergeving kan moeilijk zijn, maar de beloning is samenhorigheid, solidariteit, én barmhartigheid. Kijk naar de mensen in de zorg: zij geven handen en voeten aan wat barmhartigheid betekent. Zij blijven oog hebben voor wie zorg en warmte nodig heeft.
Mijn adventswens voor jullie allen: Wees gelukkig. Wees waakzaam. Wees als een herder die bijzondere zorg draagt voor kwetsbare mensen, groot en klein. Schenk vertrouwen in het goede en in het leven. Zorg voor ‘echtheid’ in de verbinding tussen mens en God.


Eveline Lemmens

advent 1
advent 2

29 november 2020: de eerste zondag van de Advent


De Advent is de tijd van voorbereiding op het kerstfeest; de tijd waarin de komst en wederkomst van Jezus Christus wordt verwacht. Het is de voorbereidingstijd op het Kerstfeest, de geboorte van Jezus Christus ruim 2000 jaar geleden. De adventsperiode van dit jaar loopt van zondag 29 november t/m donderdag 24 december en duurt 26 dagen.
De vier adventszondagen handelen om thema’s van Welzijnszorg, en dit jaar behandelen ze het thema ‘Wonen: Wonen onbetaalbaar? Dat is onaanvaardbaar!”.
Met deze campagne brengt Welzijnszorg de woonproblemen bij mensen in armoedesituaties onder de aandacht.
Uit de campagne heb ik genoteerd: “Goed wonen is het begin van alles. Zonder dak boven je hoofd en een thuisgevoel kan je niet vooruit in het leven. Slecht wonen heeft een negatief effect op je gezondheid, je sociaal- en gezinsleven, op de onderwijskansen van je kinderen en je eigen kansen op de jobmarkt. Een sociaal rechtvaardig woonbeleid is dan ook onontbeerlijk in de strijd tegen armoede.
Woningen zijn vaak van slechte kwaliteit,  het gebrek van sociale woningen, duwen mensen in armoede in diepere problemen. Meer betaalbare woningen is de basis om de problemen op de woonmarkt op te lossen, mar het is niet voldoende.
Uitsluiting en discriminatie op de woonmarkt, omwille van afkomst, socio-economische statuut en gezinssituatie komen nog veelte vaak voor en versterken uitsluitingen op andere vlakken.
In aanmerking komen voor een sociale woning maakt niet alleen dat men heel lang op een wachtlijst moet staan, er zijn ook weinig keuzemogelijkheden. Onbetaalbaar, ongezond, ongelijk en onzeker. Dit is de situatie van mensen in armoede op de woonmarkt.”

Als jij dit leest... wat doet dit met jou? Wetende dat er mensen zijn die in een woning met beschimmelde muren moeten wonen omdat ze niets anders kunnen vinden of van het kastje naar de muur worden gestuurd in de hoop op een sociale woning.. Om moedeloos van te worden.

Nog wat tekst uit de campagne: “Betaalbaar wonen is eigenlijk een fundament. Hoe kunnen mensen die in armoede zijn een goede woning vinden? Hoe kunnen zij een vast adres hebben? Hoe kunnen zij een veilige haven bieden aan hun kinderen? Mensen met een heel laag inkomen worden soms geconfronteerd met een hoge woonkost en hoge energiefacturen, en dan is er geen financiële ruimte meer. Ze moeten besparen op nodige uitgaven zoals voeding, kleding, medische uitgaven, om de woonkost te kunnen blijven betalen. Behoorlijk wonen is een grondrecht. Wonen in een goede woning is leven in menswaardige omstandigheden. Wonen in een goede woning waar het gezin veilig en gezond kan wonen, is van essentieel belang. Het recht op wonen in een gezond huis is nochtans niet gegarandeerd voor mensen in armoede. “
Lieve mensen, steun Welzijnszorg, want uw geld wordt uiteraard goed besteed. Aan mensen die het heel goed kunnen gebruiken. Steun Welzijnszorg, want samen kunnen we het verschil maken.
Want onbetaalbaar is onaanvaardbaar.


Eveline Lemmens